Nasca

 Image

Linie z Nasca

ImagePrzed ponad sześćdziesięciu laty (1939 r.) zostały odkryte na pustynnym wybrzeżu Pacyfiku, pomiędzy miejscowościami Ica i Nasca gigantyczne linie i obrazy. Niektóre obrazy przedstawiają zwierzęta, ludzi, rośliny i zajmują kilkaset metrów powierzchni, kilometrami ciągną się też liczne proste linie przecinające pustynię wzdłuż i wszerz.

Odkrycia tajemniczych znaków na pustynnym płaskowyżu dokonał Paul Kosok. Na zlecenie rządu peruwiańskiego miał on zbadać pozostałości przedinkaskich systemów irygacyjnych na leżącym ponad 400 kilometrów na południe od Limy nadmorskim płaskowyżu. W czasie jednego z lotów rozpoznawczych zauważył on na pustyni u stóp pogórza na rozległych powierzchniach widniejące linie, figury geometryczne i rozmaite sylwetki zwierząt oraz ludzi. Ze względu na duże rozmiary obrazów określanych mianem geoglifów (rysunków naziemnych) nie można ich rozpoznać z powierzchni Ziemi. Odkrycie dokonane przez Paula Kosoka było ogromną sensacją archeologiczną, która musiała czekać aż do końca II wojny światowej na rozpropagowanie.

Od 1946 roku Niemka Maria Reiche zajmowała się pomiarami i badaniami oraz dokumentowaniem linii. Jak twierdzi badaczka linii z Nasca, linie te wykonano, aby bogowie mogli je zobaczyć i pomagać dawnym mieszkańcom w rolnictwie, rybołówstwie i innych zajęciach. Wykorzystywane były także jako swego rodzaju kalendarz wenusjański, a niektóre linie wyznaczały moment przesilenia letniego czy zimowego. Uważa również, że dla ówczesnych mieszkańców płaszczyzna pustyni w Nasca, gdzie niebo bezpośrednio styka się z niebem, była miejscem "wiązania gwiazd". Wskazuje na to podobieństwo wyrytych obrazów do gwiazdozbiorów na nieboskłonie. Badaczka niemiecka łączyła naziemne obrazy z obserwacją gwiazd i planet. Zauważyła, że linie są skierowane dokładnie na jeden punkt, gdzie w dniu równonocy wiosennej zachodzi słońce, a równonoc ta była niezwykle ważna dla mieszkańców suchego nadmorskiego regionu. Data ta oznaczała początek pór roku: pory deszczowej lub suchej. Maria Reiche stwierdziła również, że inne linie, nieprzebiegające całkowicie równolegle do pozostałych, skierowane są ku punktowi równonocny we wcześniejszych stuleciach. W ten sposób można było dokonać datowania tychże linii.

Ostatnio twierdzenie, że linie i rysunki z Nasca mają znaczenie rytualne, powiązane z dawną wiedzą astronomiczną, znajduje coraz szersze poparcie. Być może pustynny płaskowyż był także lądowiskiem pozaziemskich istot, a monumentalne linie i rysunki służyły jako punkty orientacyjne.


ImageNa tym skrawku pustynnego wybrzeża pomiędzy Pacyfikiem i zachodnim pogórzem Andów, na powierzchni około 450 km2, znajduje się blisko 70 wielkich rysunków, kilkaset figur geometrycznych i mnóstwo prostych linii, ciągnących się wiele kilometrów. Wiele z bruzd wyżłobionych w skale zasypał w ciągu stuleci pustynny piasek. Całą powierzchnię pustynnego płaskowyżu pokrywa bardzo cienka warstwa ziemi o dużej zawartości żelaza, które nadaje jej brązowo-rdzawy kolor. Pod tą cienką warstwą znajduje się jaśniejsze żółte podłoże skalne. Wyżłobienie o głębokości zaledwie 20 do 40 centymetrów daje w efekcie kontrast barw. Linie mają szerokość do blisko 1,2 metra.

Największe wrażenie robią monumentalne wizerunki zwierząt oraz formy antropomorficzne. Są to m.in.: 46-metrowej długości pająk, koliber (50 metrów), orka (65 metrów), małpa (55 metrów), jaszczurka lub legwan (180 metrów) oraz największy pojedynczy rysunek przedstawiający mierzącego 285 metrów pelikana lub czaplę. Przedstawione są również wizerunki roślin, drzew oraz przedmioty codziennego użytku (m.in. biżuteria, ozdoby, krosno tkackie). Wokół rysunków oraz częściowo przez rysunki przeprowadzone są linie proste ciągnące się niekiedy całymi kilometrami. Wzajemnie przecinające i krzyżujące się linie tworzą różne figury geometryczne: prostokąty, trójkąty i trapezy, a inne linie zbiegają się do jednego punktu, tworząc gwiazdy czy spirale.

Obliczono dotychczas, że większość geoglifów powstała między 300 a 700 rokiem n.e. Dzięki tym ustaleniom można geograficznie i chronologicznie przyporządkować epokę kultury Nasca (od 200 r. p.n.e. do 700 r. n.e.). Hipotezę tę potwierdzają znalezione w bezpośrednim sąsiedztwie geoglifów gliniane skorupy. Rysowanie pierwszych linii rozpoczęto jednak już w epoce kultury Chavin (500-300 r. p.n.e.).

ImageKulturę Nasca poprzedzał bezpośrednio, jak się wydaje, okres Paracas (400-200 p.n.e.), słynący przede wszystkim dzięki niepowtarzalnej nekropolii na leżącym prawie 200 kilometrów na północny zachód od Nasca półwyspie Paracas.

Po okresie kultury Paracas nastąpiła kultura Mochika na północy oraz Nasca na południu. Kultura Nasca odznaczała się niezwykle wysokim poziomem rzemiosła, szczególnie ceramiki i tkactwa. Ornamentyka na tych przedmiotach ma oczywiste cechy wspólne z rysunkami na płaskowyżu.

Do dziś rysunki przetrwały w prawie nienaruszonym stanie dzięki brakowi opadów i sprzyjającemu konserwacji klimatowi.

Image