Historia

ImageUdokumentowana historia Ekwadoru rozpoczyna się dopiero w XI w n.e. w okresie rywalizacji dwóch szczepów Indian Caras, żyjących na wybrzeżu i Quitus, żyjących w górach. Konsekwencją tych walk było podbicie Quitus przez bardziej wojowniczych Caras, dowodzonych przez Shiri. Całe wieki ekspansji plemiennych, wojny i sojusze zapoczątkowały ród Duchicela, który z powodzeniem sprawował władzę przez około 150 lat, do czasu, gdy na te tereny dotarli Inkowie.

Ważną datą był rok 1526, kiedy to władca Inków Huayna Capac wbrew tradycji podzielił swoje imperium pomiędzy dwóch synów, co doprowadziło do wielu konfliktów. Pomimo żarliwego oporu, Inkowie podbili region, w czym pomogły im też strategicznie zawierane małżeństwa. Król Tupa Inca Yupanqui włączył te tereny w granice państwa Inków w drugiej połowie XV w. Wojna o dziedzictwo nowego królestwa Inków osłabiła i podzieliła region tuż przed przybyciem hiszpańskiego najeźdźcy. Pierwsi kolonizatorzy wylądowali w Ekwadorze w 1526 r. W latach 1531-1533 hiszpańscy konkwistadorzy dowodzeni przez S. de Benalcaca podbili kraj, założyli miasta Quito i Guyaquil. Pizarro w 1532 r., siał terror wśród Indian przy pomocy koni i nowoczesnego uzbrojenia. Schwytano przywódcę Inków, Atahualpę, zażądano okupu, a następnie "osądzono" i stracono. W taki sposób zniszczone zostało imperium inkaskie. Obecnie na terenie Ekwadoru znajduje się tylko jedno zrujnowane osiedle inkaskie, a mianowicie Ingapirca na północ od Cuenca.

W 1536 Ekwador włączono do wicekrólestwa Peru, następnie, w 1739, do wicekrólestwa Nowa Granada. Ekwador był kolonią rolniczą, z wielkimi stadami bydła i uprawami bananów, na których miejscowi pracowali przymusowo.

Wraz z powstawaniem kreolskiej klasy średniej rozpoczęły się dążenia do wyzwolenia spod panowania Hiszpanów. Niepodległość została w końcu uzyskana przez Simona Bolivara w 1822 roku, w którym przegrały wojska hiszpańskie, a rozstrzygająca była bitwa pod Pichincha, w której wojskami walczącymi o niepodległość Ekwadoru dowodził generał A.J. de Sucre y de Alcata.

ImageW następnych latach Ekwador na krótko przyłączył się do stworzonej przez Simona Bolivara republiki Wielkiej Kolumbii, by po jej rozpadzie, w maju 1830, ogłosić się niepodległym państwem. W niepodległym Ekwadorze przeprowadzono szereg postępowych reform społecznych, m.in. w 1852 zniesiono niewolnictwo, wprowadzono bezpłatne szkolnictwo podstawowe. W okresie tym rozwinięto infrastrukturę komunikacyjną kraju, budując wiele kilometrów linii kolejowych i dróg.

Przez ostatnie 100 lat zabójstwa i polityczna niestabilność wymuszały militarne interwencje, zaś wiek XX to częstsze panowanie wojskowych niż cywili. W 1941 roku Peru najechało Ekwador i zajęło większość terenów amazońskich.


 

Nowa granica między dwoma krajami, wstępnie ustalona w 1942 r traktatem w Rio de Janeiro, została ostatecznie uznana przez Peru i Ekwador w 1998 roku. Obydwu krajom zależało na porozumieniu, bowiem utarczki odstraszały zagranicznych inwestorów.

Przez cały okres niepodległego bytu wewnętrzna sytuacja polityczna była bardzo skomplikowana i pełna napięć. Władzę sprawowano w sposób niezgodny z zasadami demokracji, zmiana kolejnych ekip dokonywała się często na drodze przewrotów wojskowych. Ostatni z nich miał miejsce w 1976, w jego wyniku doszedł do władzy wiceadmirał P. Burbano, który głosił hasła demokratyzacji życia w kraju.

W 1978 miały miejsce wolne wybory prezydenckie, w których zwyciężył kandydat partii chrześcijańsko-demokratycznej. W 1982 kraj wdał się w konflikt graniczny z Peru, którego przedmiotem były roponośne obszary położone na pograniczu obu państw. W 1993 nowo wybrany prezydent S.D. Ballen podjął decyzję o wystąpieniu Ekwadoru z OPEC.

Krok ten był konsekwencją polityki sanacji dotyczącej gospodarki prowadzonej przez nową ekipę rządzącą. Decyzję o wystąpieniu podjęto w związku z nie przyznaniem żądanych, wyższych limitów na wydobycie ropy. Wprowadzono oszczędności, podwyżki cen, nastąpiła dewaluacja krajowej waluty, co w efekcie doprowadziło do protestów związków zawodowych i ludności.

ImageW 1998 prezydentem został chrześcijański demokrata Jamil Mahuad. W 1999 kraj popada w duży kryzys ekonomiczny; fala strajków i demonstracji zmusza prezydenta do ogłoszenia stanu wyjątkowego. Na początku roku 2000 nowe demonstracje, wspomagane przez część wojska, prowadzą do obalenia prezydenta Mahuada. Zostaje on zastąpiony przez ówczesnego wiceprezydenta Gustavo Noboa Berejano. 2002 w kolejnych wyborach prezydenckich zwycięża L. Gutierrez, który stał na czele puczu w 2000. W roku 2005 w wyniku demonstracji ulicznych również on ustępuje ze stanowiska i otrzymuje azyl polityczny w Brazylii.