DJ-ImageSlider

  • super-foto-33.jpg
  • super-foto-138.jpg
  • nowe-38.jpg
  • super-foto-200.jpg
  • super-foto-208.jpg
  • super-foto-30.jpg
  • super-foto-153.jpg
  • super-foto-199.jpg
  • super-foto-94.jpg
  • nowe-45.jpg
  • super-foto-91.jpg
  • super-foto-204.jpg
  • super-foto-116.jpg
  • super-foto-371.jpg
  • super-foto-80.jpg
  • super-foto-1751.jpg
  • super-foto-170.jpg
  • nowe-37.jpg
  • nowe-5.jpg
  • super-foto-109.jpg
  • super-foto-152.jpg
  • super-foto-5.jpg
  • super-foto-66.jpg
  • super-foto-167.jpg
  • nowe-14.jpg
  • super-foto-131.jpg
  • nowe-10.jpg
  • super-foto-175.jpg
  • super-foto-25.jpg
  • super-foto-60.jpg
  • super-foto-113.jpg
  • super-foto-151.jpg
  • super-foto-201.jpg
  • super-foto-1731.jpg
  • nowe-22.jpg
  • super-foto-172.jpg
  • super-foto-64.jpg
  • super-foto-73.jpg
  • nowe-25.jpg
  • super-foto-1701.jpg
  • super-foto-97.jpg
  • super-foto-55.jpg
  • super-foto-48.jpg
  • super-foto-121.jpg
  • super-foto-84.jpg
  • super-foto-7.jpg
  • nowe-31.jpg
  • super-foto-36.jpg
  • super-foto-203.jpg
  • super-foto-22.jpg

Warto poczytać o Ekwadorze

  • Pawlikowska Beata - Blondynka u szamana, Warszawa: "G+J RBA", 2004
  • W poszukiwaniu Eldorado, Warszawa : "Amber", 1998
  • Wielopolska Maria Salomea - Tropem snów: Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Szczecin, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1987

Wstęp Ekwador

Republika Ekwadoru (República del Ecuador)

ImagePaństwo w północno-zachodniej części Ameryki Południowej, w jego skład wchodzą także położone na Oceanie Spokojnym wyspy Galapagos. Obszar 283 560 km2.

Graniczy na południu i wschodzie z Peru, na północy z Kolumbią, zachodnią granicę kraju wyznacza wybrzeże Oceanu Spokojnego. Nazwa wywodzi się od przebiegającego tu równika - hiszp.: ecuador.

Stolica Quito 1,7 mln., większe miasta: Guyaquil - 2 mln., Cuenca 400 tys., Machala - 144 tys., Esmeraldas -141 tys. Kraj administracyjnie podzielony na 22 prowincje.

Językiem urzędowym jest hiszpański, ludność indiańska posługuje się językami keczua i czibcza.

Waluta narodowa - dolar amerykański, gdyż 10 września 2000 dotychczasowa waluta narodowa (sucre) została wycofana z obiegu.

Ludność

ImageEkwador liczy 13,4 mln mieszkańców (2005), średnia gęstość zaludnienia wynosi 49 osób/km2. W miastach zamieszkuje około 62% ludności. Największą grupę etniczną tworzą Indianie Keczua (50%), drugie miejsce pod względem liczebności zajmują Metysi (40%) oraz biali (9%), Kreole, Murzyni i Mulaci.

Większość społeczeństwa wyznaje katolicyzm (95%), resztę stanowią niewielkie grupy protestantów, wyznawców judaizmu i różnych religii ludowych. 7% ludności to analfabeci. Przeciętna długość życia mężczyzn to 73 lata, kobiet - 79 lat.

Warunki naturalne

ImageEkwador leży po obu stronach równika w północno-zachodniej części Ameryki Południowej. Jest bardzo zróżnicowany. Występuje tam około 1500 gatunków ptaków oraz 20 000 gatunków roślin. Tak wielkie bogactwo fauny i flory jest wynikiem występowania bardzo licznych, odmiennych środowisk przyrodniczych stwarzających sprzyjające warunki dla niezależnego rozwoju różnych gatunków roślin i zwierząt.

Obszar Ekwadoru rozciąga się od wybrzeży Pacyfiku, poprzez łańcuchy górskie Kordyliery Zachodniej i Środkowej, rozdzielone obniżeniem Wielkiej Centralnej Doliny, po zachodnie krańce Niziny Amazonki.


Kraj można podzielić na cztery regiony: zachodnie niziny nadmorskie, centralne góry Andy, wschodnia dżungla i dorzecza Amazonii, oraz (około 1000 km na zachód od głównego lądu) Wyspy Galapagos.

ImageZachodnie niziny - niegdyś gęsto zalesione - dziś pokryte są farmami, gdzie uprawia się banany, palmy i kakao. Obszar nadbrzeżny (Costa) obejmuje wąski pas nizin nadbrzeżnych wraz z płaskowyżem ciągnącym się wzdłuż Oceanu Spokojnego.

Andy - kręgosłup kraju - składają się z dwóch wulkanicznych pasm przedzielonych centralną doliną, w której mieszka większość ludności. Na terenach tych znajduje się najwyższa góra kraju - Chimborazo (6 310 m.n.p.m.) a dzięki bliskości równika, jest najbardziej oddalonym od środka Ziemi punktem. Znajduje się tu Cotopaxi - najwyższy na świecie czynny wulkan, który wznosi się na wysokość 5897 m. n.p.m. z kraterem o średnicy 700 m. charakteryzuje się niemal idealnym stożkowym kształtem.

Niziny dorzecza Amazonki są bardzo trudno dostepną plątaniną tropikalnego lasu deszczowego i nazywane są przez Ekwadorczyków Oriente (Wschód). Dobrze rozwiniętą sieć rzeczną tworzą m.in. należące do dorzecza Amazonki: Napo, Pastaza i Putumayo oraz uchodzące do Oceanu Spokojnego Esmeralda i Daule.

Ekwador jest jednym z najbogatszych w gatunki zwierząt krajów na świecie. Występują tu m.in.: małpy, leniwce, lamamy i alpaki, kondory. Równie egzotyczne są słodkowodne ryby Ekwadoru: elektryczne węgorze, piranie i maleńkie zębacze.

Roślinność kraju jest bardzo urozmaicona; ponad 50% powierzchni Ekwadoru pokrywają lasy, w górach liściaste, w dorzeczu Amazonki wilgotna dżungla równikowa (mahoniowiec, palisander, balsa, kauczukowiec), w części płd. wybrzeża sawanny, w płn. lasy równikowe; w kotlinach śródgórskich krzewiasta formacja paramo; kilka parków narodowych, m.in. Cotopaxi, Sangay w Andach, Machalilla na wybrzeżu, Yasuni nad Napo; Wyspy Galápagos wpisane na Listę UNESCO.

ImageEkwador to raj dla turystów. Są tu wysokie góry (ponad 6 000 m npm), wulkany (ponad 400), przepiękne plaże nad Pacyfikiem, tropikalna nadamazońska dżungla, indiańskie wioski z ich ciekawą kultura, miejsca archeologicznych wykopalisk kultur, które żyły tutaj kilka tysięcy lat wcześniej, Galapagos, miejsce pod każdym względem jest unikalne z ogromną różnorodnością biologiczną. Na uwagę zasługują również parki narodowe, liczne rezerwaty biologiczne, faunistyczne, ekologiczne. I co jest szczególnie ważne w tym kraju - odległości są tu niewielkie, w ciągu paru godzin można z dżungli przenieść się w wysokie góry, czy z gór nad Pacyfik, na co w innych krajach trzeba dni.{mospagebreak}

Klimat równikowy, opady od 200 mm na wybrzeżu do 400 mm na obszarze Wielkiej Centralnej Doliny i mniejszych kotlin śródgórskich. W Andach klimat górski z opadami dochodzącymi do 3000 mm. Średnie temperatury w stolicy (Quito) utrzymują się przez cały rok na jednakowym poziomie i wynoszą od 7 do 23°C.


Ustrój polityczny

Obowiązuje konstytucja z 1998, na mocy której Ekwador jest republiką. Funkcje głowy państwa sprawuje prezydent wybierany w wyborach powszechnych na 4-letnią kadencję. Władza ustawodawcza pozostaje w rękach jednoizbowego parlamentu, liczącego 100 deputowanych.

Gospodarka

Ekwador należy do grupy krajów stosunkowo słabo rozwiniętych. Podstawę utrzymania 1/3 ludności stanowi rolnictwo rozwijające się dzięki dużym, prywatnym majątkom ziemskim. Na potrzeby wewnętrzne uprawia się: trzcinę cukrową, ryż, kukurydzę, pszenicę, jęczmień, ziemniaki, palmę oleistą oraz bawełnę.

Ekwador jest jednym z największych w świecie producentów i eksporterów bananów. Z przeznaczeniem głównie na wywóz uprawia się także kawę i kakao. Prowadzi się tu także hodowlę bydła, trzody chlewnej i owiec.

Przemysł

ImagePodstawową gałęzią przemysłu przetwórczego jest rafinacja ropy naftowej i przetwórstwo gazu ziemnego. Duże zakłady petrochemiczne funkcjonują w Guyaquil. Pieniądze pochodzące z sektora naftowego rząd stara się lokować w rozwój nowych gałęzi przemysłu, m.in. samochodowego, metalurgicznego. Ponadto w kraju działają zakłady branż tradycyjnych: przetwórstwa spożywczego, włókienniczej i materiałów budowlanych.

Podstawowym towarem przeznaczonym na eksport jest ropa naftowa (47% wartości eksportu). Drugą ważną grupą towarową są produkty branży rolno-spożywczej, głównie banany i krewetki.

Historia

ImageUdokumentowana historia Ekwadoru rozpoczyna się dopiero w XI w n.e. w okresie rywalizacji dwóch szczepów Indian Caras, żyjących na wybrzeżu i Quitus, żyjących w górach. Konsekwencją tych walk było podbicie Quitus przez bardziej wojowniczych Caras, dowodzonych przez Shiri. Całe wieki ekspansji plemiennych, wojny i sojusze zapoczątkowały ród Duchicela, który z powodzeniem sprawował władzę przez około 150 lat, do czasu, gdy na te tereny dotarli Inkowie.

Ważną datą był rok 1526, kiedy to władca Inków Huayna Capac wbrew tradycji podzielił swoje imperium pomiędzy dwóch synów, co doprowadziło do wielu konfliktów. Pomimo żarliwego oporu, Inkowie podbili region, w czym pomogły im też strategicznie zawierane małżeństwa. Król Tupa Inca Yupanqui włączył te tereny w granice państwa Inków w drugiej połowie XV w. Wojna o dziedzictwo nowego królestwa Inków osłabiła i podzieliła region tuż przed przybyciem hiszpańskiego najeźdźcy. Pierwsi kolonizatorzy wylądowali w Ekwadorze w 1526 r. W latach 1531-1533 hiszpańscy konkwistadorzy dowodzeni przez S. de Benalcaca podbili kraj, założyli miasta Quito i Guyaquil. Pizarro w 1532 r., siał terror wśród Indian przy pomocy koni i nowoczesnego uzbrojenia. Schwytano przywódcę Inków, Atahualpę, zażądano okupu, a następnie "osądzono" i stracono. W taki sposób zniszczone zostało imperium inkaskie. Obecnie na terenie Ekwadoru znajduje się tylko jedno zrujnowane osiedle inkaskie, a mianowicie Ingapirca na północ od Cuenca.

W 1536 Ekwador włączono do wicekrólestwa Peru, następnie, w 1739, do wicekrólestwa Nowa Granada. Ekwador był kolonią rolniczą, z wielkimi stadami bydła i uprawami bananów, na których miejscowi pracowali przymusowo.

Wraz z powstawaniem kreolskiej klasy średniej rozpoczęły się dążenia do wyzwolenia spod panowania Hiszpanów. Niepodległość została w końcu uzyskana przez Simona Bolivara w 1822 roku, w którym przegrały wojska hiszpańskie, a rozstrzygająca była bitwa pod Pichincha, w której wojskami walczącymi o niepodległość Ekwadoru dowodził generał A.J. de Sucre y de Alcata.

ImageW następnych latach Ekwador na krótko przyłączył się do stworzonej przez Simona Bolivara republiki Wielkiej Kolumbii, by po jej rozpadzie, w maju 1830, ogłosić się niepodległym państwem. W niepodległym Ekwadorze przeprowadzono szereg postępowych reform społecznych, m.in. w 1852 zniesiono niewolnictwo, wprowadzono bezpłatne szkolnictwo podstawowe. W okresie tym rozwinięto infrastrukturę komunikacyjną kraju, budując wiele kilometrów linii kolejowych i dróg.

Przez ostatnie 100 lat zabójstwa i polityczna niestabilność wymuszały militarne interwencje, zaś wiek XX to częstsze panowanie wojskowych niż cywili. W 1941 roku Peru najechało Ekwador i zajęło większość terenów amazońskich.


 

Nowa granica między dwoma krajami, wstępnie ustalona w 1942 r traktatem w Rio de Janeiro, została ostatecznie uznana przez Peru i Ekwador w 1998 roku. Obydwu krajom zależało na porozumieniu, bowiem utarczki odstraszały zagranicznych inwestorów.

Przez cały okres niepodległego bytu wewnętrzna sytuacja polityczna była bardzo skomplikowana i pełna napięć. Władzę sprawowano w sposób niezgodny z zasadami demokracji, zmiana kolejnych ekip dokonywała się często na drodze przewrotów wojskowych. Ostatni z nich miał miejsce w 1976, w jego wyniku doszedł do władzy wiceadmirał P. Burbano, który głosił hasła demokratyzacji życia w kraju.

W 1978 miały miejsce wolne wybory prezydenckie, w których zwyciężył kandydat partii chrześcijańsko-demokratycznej. W 1982 kraj wdał się w konflikt graniczny z Peru, którego przedmiotem były roponośne obszary położone na pograniczu obu państw. W 1993 nowo wybrany prezydent S.D. Ballen podjął decyzję o wystąpieniu Ekwadoru z OPEC.

Krok ten był konsekwencją polityki sanacji dotyczącej gospodarki prowadzonej przez nową ekipę rządzącą. Decyzję o wystąpieniu podjęto w związku z nie przyznaniem żądanych, wyższych limitów na wydobycie ropy. Wprowadzono oszczędności, podwyżki cen, nastąpiła dewaluacja krajowej waluty, co w efekcie doprowadziło do protestów związków zawodowych i ludności.

ImageW 1998 prezydentem został chrześcijański demokrata Jamil Mahuad. W 1999 kraj popada w duży kryzys ekonomiczny; fala strajków i demonstracji zmusza prezydenta do ogłoszenia stanu wyjątkowego. Na początku roku 2000 nowe demonstracje, wspomagane przez część wojska, prowadzą do obalenia prezydenta Mahuada. Zostaje on zastąpiony przez ówczesnego wiceprezydenta Gustavo Noboa Berejano. 2002 w kolejnych wyborach prezydenckich zwycięża L. Gutierrez, który stał na czele puczu w 2000. W roku 2005 w wyniku demonstracji ulicznych również on ustępuje ze stanowiska i otrzymuje azyl polityczny w Brazylii.

Quito - stolica Ekwadoru

ImageQuito to jedna z najwyżej położonych stolic świata (2850 m n.p.m.), położone w dolinie Guaillabamba, leży u podnóża wznoszącego się na 4700m Rucu Pachincha.

Od X w. Quito było stolicą samodzielnego państwa pozostającego w unii z Inkami. W 1487 zostało wcielone do państwa Inków a w 1534 zajęte przez Hiszpanów pod wodzą S. de Belalcázara. W 1535 franciszkanie założyli tu szkołę sztuk pięknych, pierwszą tego rodzaju placówkę na kontynencie południowoamerykańskim. W1541 uzyskało prawa miejskie. Od XVII-XVIII w. Quito jest ważnym ośrodkiem gospodarczym i kulturalnym, w którym w 1769 otwarto pierwszy uniwersytet. W 1809 Quito było ośrodkiem powstania antyhiszpańskiego. Podczas wojny o niepodległość, w 1822 zdobyte przez powstańców. Od 1830 jest stolicą Ekwadoru. W XX w. utraciło pozycję centrum ekonomicznego na rzecz Guayaquil, pozostając nadal centrum politycznym i kulturalnym kraju.

ImageJest jednym z najciekawszych miast w Południowej Ameryce. Położone 22km na południe od równika, chlubi się cudownym wiosennym klimatem i widowiskowym otoczeniem. Widoki w Quito zdominowane są górami, z kilkoma pokrytymi śniegiem szczytami wulkanów. Na wzgórzach z lawy znajduje się Stare Miasto, które w 1978 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO.Wciśnięte jest pomiędzy dwa łańcuchy Andów. Dzięki temu miasto jest wąskie i bardzo długie. Część północna uważana jest za bardziej rozwiniętą i bogatszą. Część centralna (starsza) posiada bogatą architekturę kolonialną i oddzielona jest przez niewielkie wzniesienie (El Panecillo) od części południowej. Klimat starego miasta tworzą również rozliczne uliczne rynki z indiańskim rękodziełem.

W Quito koniecznie trzeba zobaczyć Plaza Grande, uniwersytet (XVIII w.), pałac rządowy (XVIII w.), Pałac Arcybiskupi, renesansową katedrę z XVI w. z grobowcem A.J. de Sucre, kościoły: barokowy kościół La Compania z początku XVII w., Carmen Alto, San Augustin, Santo Domingo i inne. Warto również wjechać na wzgórze Panecillo i podziwiać stamtąd panoramę miasta.

Otavalo

ImageOtavalo znajduje się 90 km na północ od stolicy przy drodze Panamericana i jest jednym z najbardziej znanych miast nie tylko w Ekwadorze, ale w całej Ameryce Pd. W każdą sobotę (a właściwie codziennie) odbywa się tu najsłynniejszy targ indiański, którego tradycje sięgają czasów preinkaskich. W tamtych czasach Otavalo było miejscem wymiany produktów pochodzących z dżungli na miejscowe rękodzieło. Pierwsze, prawdziwe targi rękodzieła odbywały się w Otavalo już w 1870 roku. Ponieważ w niedzielę wolno było sprzedawać tylko żywność i lekarstwa, w soboty odbywały się osobne targi zwierzęce i handel wyrobami rzemieślników.

Wizyta na targu jest doskonałą okazją, by kupić oryginalne pamiątki i podejrzeć tradycyjne indiańskie stroje z charakterystycznym nakryciem głowy w formie kapelusza. Jego fason różni się w zależności od szczepu. Indianki Otavalo noszą długie, proste, ciemne spódnice i białe bluzki, czasem zdobione drobnym haftem, oraz ciemne szale. Głowy przykrywają przemyślnie złożonymi chustami. Większość zdobi szyje sznurami złotych, szklanych paciorków i nosi czerwone bransoletki. Mężczyźni ubierają się w białe, bawełniane spodnie i ciemne poncho. Splatają długie włosy w pojedynczy warkocz, a na głowie noszą filcowe kapelusze.

ImageStroje Indian Cayambe, mieszkających na południe od miasta, są bardziej kolorowe. Bluzki kobiet zdobione są kolorowymi haftami, a spódnice marszczone. Mężczyźnie nie wkładają kapeluszy, a rysami twarzy różnią się od Otavalenos. Podobno Otavalenos są potomkami dawnych mieszkańców tych ziem, Indianie Cayambe natomiast zjawili się tu w okresie państwa Inków, jako osadnicy z południa przesiedleni na północ po jednej z wojen.

W odróżnieniu od wielu innych grup etnicznych zamieszkujących Amerykę Południową Indianie Otavalo zachowali silną tożsamość kulturową i zdołali wpisać ją w realia nowoczesnej gospodarki. Ich wsie są tradycyjnie ubogie, a wspólnoty opierają się na silnych więzach rodzinnych i starych zasadach życia społecznego. Każda wieś specjalizuje się w wytwarzaniu określonego produktu, często wykonywanego z materiałów dostępnych na miejscu.

Image

Sercem targu jest Plaza de Poncho - duży plac ze stałymi, kamiennymi stoiskami, które przypominają kształtem wielkie parasole ukryte pod zwieszającymi się wszędzie ubraniami, kocami, kilimami i różnobarwnymi tkaninami. Targ w obecnym kształcie pochodzi z 1972 roku. Stoiska wybudował Instytut Antropologii Otavalo, przy wsparciu finansowym rządu Holandii. Wczesnym rankiem cała uwaga skupia się na zwierzętach; można nabyć wszystko: od kurczaka po owce i lamę. Inną ważniejszą atrakcją jest cześć targu, w której sprzedawane są ubrania. Turyści mogą tu także nabyć różne pamiątki: ponczo, tradycyjne kostiumy, plecaki, biżuterię czy hamaki.

Warto również zatrzyma się w pobliskich wioskach, gdzie można zwiedzać warsztaty rzemieślnicze i przyglądać się jak wyrabiane są przedmioty sprzedawane na targu. W Carabuela wyrabia się wełnę, wioska San Antonio de Ibarra specjalizuje się w wytwarzaniu rzeźb i innych przedmiotów z twardego drewna, a w La Compania hafciarki wyszywają kwieciste wzory na bawełnianych tkaninach, z których potem szyje się bluzki. W niewielkiej wiosce Punyaro wyplata się kosze, a Iluman jest wioską kapeluszników, z której pochodzą wszystkie filcowe kapelusze noszone w Ekwadorze. W San Roque króluje tkactwo - w każdym domu jest pokój z warsztatem, a wioska Cotacachi słynie z wyrobów ze skóry.

Scroll to top