DJ-ImageSlider

  • super-foto-202.jpg
  • super-foto-175.jpg
  • super-foto-1741.jpg
  • nowe-25.jpg
  • super-foto-80.jpg
  • nowe-31.jpg
  • super-foto-168.jpg
  • super-foto-111.jpg
  • nowe-3.jpg
  • super-foto-151.jpg
  • super-foto-167.jpg
  • super-foto-193.jpg
  • nowe-37.jpg
  • super-foto-182.jpg
  • super-foto-79.jpg
  • super-foto-1731.jpg
  • super-foto-199.jpg
  • super-foto-27.jpg
  • super-foto-13.jpg
  • super-foto-115.jpg
  • nowe-5.jpg
  • super-foto-74.jpg
  • super-foto-66.jpg
  • super-foto-25.jpg
  • super-foto-197.jpg
  • super-foto-84.jpg
  • super-foto-134.jpg
  • super-foto-153.jpg
  • nowe-45.jpg
  • super-foto-161.jpg
  • super-foto-73.jpg
  • super-foto-116.jpg
  • super-foto-19.jpg
  • super-foto-184.jpg
  • super-foto-201.jpg
  • nowe-43.jpg
  • super-foto-1751.jpg
  • super-foto-28.jpg
  • super-foto-174.jpg
  • super-foto-165.jpg
  • super-foto-32.jpg
  • super-foto-192.jpg
  • super-foto-81-a.jpg
  • nowe-1.jpg
  • super-foto-321.jpg
  • super-foto-137.jpg
  • super-foto-191.jpg
  • nowe-10.jpg
  • super-foto-99.jpg
  • super-foto-203.jpg

Armia terakotowa

ImageNiedaleko Xi?anu mieszczą się największe, najciekawsze atrakcje turystyczne prowincji Shaanxi, a wśród nich jest - uważana za jeden z najważniejszych i najoryginalniejszych zabytków w skali światowej - Armia Terakotowa. W tej części prowincji w odległych czasach mieściły się stolice dwóch pierwszych dynastii Cesarstwa Chińskiego.

O wyborze tego miejsca decydowało naturalne obronne ukształtowanie terenu pomiędzy Rzeką Żółtą (Huang), a górami Qinling. Pierwszą dynastią była dynastia Qin panująca w okresie 221 do 207 roku p.n.e., a po jej upadku władzę przejęła Zachodnia Dynastia Han (206 r p.n.e. - 9 r n.e.). Losy dynastii można poznać dzięki wykopaliskom archeologicznym.

ImageW 1974 roku rolnicy kopiący studnię natrafili na fragmenty posągów żołnierzy armii terakotowej. Fakt ten został uznany za największe wydarzenie archeologiczne XX wieku. Odkryte zostały liczące ponad dwa tysiące lat figury terakotowej armii. W pierwszym pokładzie znalezisk archeologicznych wykonanych na głębokości 3 - 7 metrów w korytarzach szerokich na trzy metry, oddzielonych specjalnie wybudowanymi ścianami znaleziono sześć tysięcy żołnierzy terakotowych zwróconych na wschód w szyku wojennym. Część z nich stanowią wojownicy na koniach, łucznicy, kusznicy, żołnierze piechoty trzymający miecze, piki czy inny sprzęt bojowy. Uzbrojenie żołnierzy czy zbroje były w dużej części oryginalne, takie jak używane przez prawdziwych żołnierzy epoki. Całość uzupełnia kawalkada 35 koni ciągnących wyrzeźbione w drewnie rydwany.

W drugim pokładzie znalezisk pochodzącym z roku 1976 znaleziono około tysiąca posągów, a w trzecim blisko 70 figur terakotowych. Każda znaleziona figura jest inna. Zarówno twarze, budowa ciała czy uzbrojenie terakotowych żołnierzy zostało wykonane bardzo precyzyjnie. Poszczególni żołnierze różnią się rysami i wyrazem twarzy, budową ciała, postawą a nawet napięciem mięśni. Najprawdopodobniej rzeźbiarze korzystali przy pracy z modeli, którymi byli towarzyszący im robotnicy, a może są to również ich postacie. Wszystkie postacie były kiedyś kolorowo pomalowane farbami, które niestety w warunkach dużej wilgotności ulegają szybkiemu rozkładowi. Części wydobytych figur zaraz po znalezieniu była pokryta kolorami, które jednak zaraz po wyciągnięciu na powietrze zanikły.

Obecnie w Muzeum Armii Terakotowej w trzech ogromnych pawilonach można oglądać wykopaliska, a w nowoczesnym panoramicznym okrągłym kinie również film pokazujący epokę i powstawanie armii terakotowej. Uważa się, że znalezieni żołnierze (około 7 - 8 tys., ale odkrytych zostało ok. 2 tys.) stanowią tylko część jeszcze większej armii, która wciąż pozostaje ukryta w ziemi. Armia ta miała bronić dostępu do grobowca cesarza Qin Shi Huangdi. Grobowiec ten stanowi 76 metrowy kopiec i choć może w obecnych czasach nie robi na turyście wielkiego wrażenia , to w okresie panowania dynastii Qin (221 - 207 roku p.n.e.) należał do największych mauzoleów świata.


Qin Shi Huangdi był pierwszym cesarzem, któremu udało się pokonać wszystkie kraje w epoce Walczących Królestw i zjednoczyć Chiny. Został osadzony na tronie w roku 246 p.n.e. mając lat trzynaście, przyjął imię Pierwszego Cesarza i rozpoczął okres panowania dynastii Qin.

ImageCesarz ten wprowadził pojęcie imperium, które z resztą funkcjonuje do dziś. Kazał zawalić mury obronne dawnych państewek wewnątrz Chin, natomiast mury od strony stepów na północy kazał połączyć nowo zbudowanymi w jedną całość. Wzdłuż muru ulokowane zostały garnizony i ośrodki sygnalizacyjne, a dziesięciometrowej wysokości mur biegnący w dużej części przez okręgi stepowe i półpustynne miał pełnić funkcję zapory przed najazdami koczowniczych plemion z północy.

Udało mu się wprowadzić ujednolicony system miar i wag, usunął z obiegu muszle i monety różnych form, a zastąpił je wyłącznie monetami ze stopu złota oraz okrągłymi miedziakami, z dziurką w środku, które w podobnej formie przetrwały aż do początków wieku XX. Wprowadził jednolity rozstaw kół na osiach wozów. Ponieważ w tamtych czasach na terenie poszczególnych państewek przed zjednoczeniem Chin używano ciężkich dwukołowych wozów o różnym rozstawie wysoko zawieszonych kół, w drogach powstawały głębokie koleiny o szerokości odpowiedniej do rozstawu kół, a wozy poruszały się po nich jak pociąg po torach. Po zjednoczeniu państwa ograniczało to znacznie transport, utrudniało wymianę towarową, stąd pod karą śmierci cesarz nakazał ujednolicenie rozstępu kół w wozach.

Qin Shi Huangdi dał również podstawę pisma używanego w Chinach do dziś. Ze względu na stosowanie w poszczególnych częściach zjednoczonego państwa niejednakowych kształtów znaków piśmiennych, mimo, że należały one do tego samego systemu piśmiennego, i ponieważ znaki te stawały się coraz bardziej skomplikowane w formie, cesarz ten ujednolicił pismo.

Uważany jest za radykalnego reformatora i tyrana, którego dynastia upadła zaledwie cztery lata po jego śmierci. Despotę tego oskarża się o czystki, niszczenie ksiąg, walkę z religią, zmuszanie ludzi do morderczej pracy w ogromnych przedsięwzięciach budowlanych. Przypuszcza się, że przy samej tylko budowie Wielkie Muru z rozkazu cesarza pracowało dwa miliony robotników: niewolników, skazanych i chłopów, a przy powstawaniu grobowca cesarskiego ponad 700 tysięcy robotników! O jego sile i militarnej potędze świadczą żołnierze armii terakotowej, których liczbę szacuję się na osiem tysięcy, ustawieni w zastępy strzegą oni dostępu do cesarskiego grobowca. Podejrzewa się, że ta ogromna armia stanowi tylko niewielką część zespołu grobowego, którego powierzchnia zajmuje 56 kilometrów kwadratowych.


W ostatnich czasach prowadzone na niewielką skalę wykopaliska archeologiczne w obrębie zespołu grobowcowego dostarczyły nowych faktów. W dwóch odkrywkach archeologicznych znaleziono wiele posągów nie związanych z armią. Znalezione, mocno uszkodzone przez czas i starożytnych wandali postacie przedstawiają najprawdopodobniej artystów, cyrkowców, akrobatów mających zapewnić rozrywkę cesarzowi również zaświatach. Według źródeł historycznych na cesarski zespół grobowy składały się pałace, których komnaty były pięknie zdobione i wypełnione kosztownościami. Sufity ozdabiane były perłami, a obok szczerozłotych i srebrnych rzeźb płynęły szerokie rzeki prawdziwej rtęci. Cały zespół grobowca został zabezpieczony systemem zasadzek i pułapek. Budowniczowie tego kompleksu, architekci, rzemieślnicy i robotnicy, którzy pracowali przy grobowcu po zakończeniu prac zostali żywcem pogrzebani w grobowcu, zabierając do grobu tajemnice tej budowli.

ImageBadano również grobowiec czwartego cesarza z dynastii Han - Han Jingdi, który rządził od 157 do 141 roku p.n.e. Władca ten w przeciwieństwie do cesarza Qin Shi Huangdi był władcą ostrożnym. W czasie swojego 17 letniego panowania rządził on zgodnie z zasadą "nie działaj i rządź- według taoistycznej zasady, aby rządzić możliwie dyskretnie. Te mądre posunięcia króla zapewniły panowanie dynastii Han na kolejne 400 lat, a po upadku Zachodniej Dynastii Han, ta sama rodzina cesarska przywróciła rządy dziedziczne w nowej stolicy i jako Wschodnia Dynastia Han sprawowała je od 25 do 220 roku n.e. Cesarz Han Jingdi wprowadził skrócony obowiązkowy czas pracy na rzecz państwa, nie prowadził dużych prac budowlanych na miarę Wielkiego Muru, zmniejszył obowiązkowe daniny w postaci płodów rolnych dla cesarstwa ( do 3% zbiorów, podczas gdy za panowania cesarza Qin Shi Huangdi rolnicy musieli przeznaczać połowę zbiorów!). Znacznie skromniejszy okazał się także grobowiec tego cesarza, który ostatnio zaczął być badany przez archeologów. Znalezione w zespole grobowcowym figurki są znacznie mniejsze niż żołnierzy Armii Terakotowej (około 1/3 wysokości naturalnych postaci) i były one wytłaczane w formach, a ręcznie ozdabiano tylko twarze i nadawano im indywidualny wyraz. W rozległym grobowcu tego cesarza znaleziono do tej pory ponad 40 000 przedmiotów. Odkryto pomieszczenia podziemnego pałacu reprezentujące poszczególne urzędy państwowe, mieszczące pieczęcie, figurki kobiet, wojowników, eunuchów, stada zwierząt domowych (owiec, świń, psów, kóz). Uważano, że życie pozagrobowe cesarza jest tak samo urozmaicone i wyszukane jak przed śmiercią.

Do dnia dzisiejszego nie został zbadany główny grobowiec cesarza oraz jego żon i ulubionej konkubiny Han Jingdi. Przypuszcza się, że w całym zespole archeolodzy znajdą od 300 do 500 tysięcy przedmiotów. Na przebadanie czeka jeszcze ponad pięć tysięcy grobowców z okresu panowania dynastii Han, które rozrzucone są po okolicy. Wśród już częściowo przebadanych grobowców znajdujących się na równinie Guanzhong znajduje się grobowiec Zhao, drugiego cesarza dynastii Tang zmarłego w 649 roku n.e., grobowiec Qian - cesarza dynastii Tang - Tang Gao Zong oraz jego żony cesarzowej Wu Zetin, grobowiec Księcia Zhang Huai, grobowiec Księżniczki Yong Tai oraz grobowiec Mao, gdzie spoczywa najsilniejszy władca dynastii Han zmarły w 87 roku p.n.e.

 

Image

Mur chiński

ImageWielki Mur Chiński ciągnie się od Shanhaiquan na wschodnim wybrzeżu do fortecy Jiayugnam na Pustyni Gobi. Jego budowę rozpoczęto w okresie Wiosen i Jesieni (770 - 476 r. p.n.e.) oraz w czasie tzw. Walczących Państw (475 - 211 r. p.n.e.). W tamtym czasie poszczególne państewka wznosiły własne mury obronne jako zabezpieczenie przed innymi państewkami feudalnymi oraz dzikimi koczowniczymi plemionami z Wielkiego Stepu.

ImageDopiero za czasów panowania pierwszego cesarza z dynastii Qin - Qin Shihuangdi (wielkiego reformatora, ale jednocześnie bezwzględnego despoty i dyktatora), doszło do połączenia poszczególnych fragmentów muru w jedną całość. Na jego rozkaz wyburzono wszystkie wewnętrzne mury obronne, a zostawiono i umocniono oraz wybudowano nowe odcinki od strony północnej dla ochrony przed najazdami plemion koczowniczych. Przedsięwzięcie to wymagało pracy setek tysięcy robotników - niewolników, więźniów, chłopów. Prace te trwały 10 lat.

W późniejszych okresach następowała wielokrotnie rozbudowa i modernizacja Muru. Szczególnie dużo prac modernizacyjnych prowadzono w okresie panowania dynastii Yuan (1206 - 1368) oraz dynastii Ming (1368 - 1644).

ImageMur został obudowany cegłami i kamiennymi płytami, a przedsięwzięcie to trwało ponad sto lat. W okresie swojej świetności Mur ciągnął się na długości prawie 8 000 kilometrów.

Budowla ta w zasadzie nigdy nie spełniła swoje funkcji obronnej - gdyż jego siła zależała nie od wielkości budowli, ale od odwagi i lojalności jego obrońców, wroga itp. Mur był wykorzystywany przede wszystkim jako droga po górzystym terenie, do szybkiego przekazywania informacji o ruchach W następnych wiekach został zapomniany, w wielu miejscach popadł w całkowitą ruinę.

Ta największa budowla świata wznosi się na wysokości około 1000 m n.p.m., ściany wykonane są z płyt granitowych i mierzą 6,5 metra grubości u podstawy, 5,8 m grubości w górnej części i wysokie są na 6,6 m. Dla turystów udostępnione zostały wyremontowane odcinki w Badalingu, Simatai, Jinshanlingu i Huanghuachengu.

Ostatnio odkryto na terenie nuklearnego poligonu w Xinjiang nowe fragmenty Wielkiego Muru. Szacuje się, że Mur jest dłuższy o 500 km niż dotychczas przypuszczano.

 

Image

Guilin

Kraina niezwykłych krajobrazów

ImageImageGuilin jest jednym z najbardziej malowniczych i zielonych miast Chin. Jego historia sięga z górą 2200 lat. Wielu uważa je za najpiękniejsze miasto świata. Swój urok nie tylko miasto Guilin, ale również rozległa okolica wokół miasta (a może w szczególności ona właśnie) zawdzięcza wapiennym wzniesieniom oraz pagórkom o fantastycznych kształtach. To niewielkie miasto liczy obecnie ponad milion mieszkańców, których znaczną część stanowi narodowość Zhuang.

ImageGuilin znajduje się na obszarze kresowym, gdzie erozja 300 mln lat temu stworzyła mnóstwo jaskiń i malowniczy krajobraz, w którym dominują skały o dziwacznych kształtach, poprzecinane rzekami i jeziorami. W samym Guilinie na uwagę zasługują parki, w których znajdują się liczne formacje skalne oraz potężne jaskinie. Na niektóre skały wstęp jest dozwolony i można z nich podziwiać panoramę okolicy. Piękny widok na okolicę rozpościera się ze Wzgórza Ujarzmiającego Fale na zachodnim brzegu rzeki Li, a w południowym zboczu wzgórza znajduje się Jaskinia Zwróconej Perły oraz Jaskinia Tysiąca Buddów, w której zgromadzono ponad 400 posągów pochodzących z dynastii Tang i Song. Warto odwiedzić również jeden z najlepiej utrzymanych parków - Park Siedmiu Gwiazd, z ogromną jaskinią o księżycowym krajobrazie przystosowaną do zwiedzania przez turystów czy Jaskinię Trzcinowego Fletu - wielką jaskinię z mnóstwem atrakcji w stylu współczesnym.

Największą atrakcją rejonu Guilinu jest jednak rzeka Li. W czasie pobytu w Guilinie należy koniecznie odbyć rejs po tej rzece, najlepiej od strony miasteczka Yangshuo, o godzinę drogi oddalonego od Guilinu. W czasie rejsu po rzece zachwyt budzą wzgórza o fantastycznych kształtach, gaje bambusowe rosnące przy brzegach, stada mułów wodnych kąpiących się w rzece, rybacy na małych łodziach bambusowych czy mijane malownicze małe wioseczki.

ImageW czasie pobytu w rejonie Guilinu najlepiej zatrzymać w Yangshuo. To niewielkie miasteczko stanowi jeden z najpopularniejszych celów wypraw turystycznych w prowincji Yunnan. Położone wśród malowniczych wapiennych wzgórz jest wspaniałą bazą, z której można organizować wyprawy po okolicy. Stąd najlepiej wyruszyć w rejs łodzią po rzece Li, czy wieczorem z rybakami uczestniczyć w połowach ryb z pomocą oswojonych i wytresowanych kormoranów. Wypożyczonymi rowerami można wybrać się na odkrywanie okolicy - malowniczych wiosek, pól ryżowych, wapiennych wzgórz, na które można się wspinać i z nich oglądać panoramę magicznej okolicy.


ImageZnajdują się tu również jaskinie, w których w czasie kilkugodzinnego zwiedzania przeżyć można przygodę na miarę Indiany Jones! Warto odwiedzić np. Jaskinię Czarnego Buddy, Jaskinię Smoczą czy Nowe Jaskinie Wodne.

ImageW nieodległych wioskach odwiedzić można barwne targowiska, poznać życie miejscowej ludności. Niektóre z wiosek w okolicy Yangshuo słynną z wielowiekowych tradycji malarskich, gdzie do dnia dzisiejszego kultywuje się sztukę malarską dawnymi metodami czy wyrób wachlarzy. Wizyta w takiej wiosce jest również okazją do zaopatrzenia się w oryginalne tradycyjne chińskie malarstwo czy dzieła sztuki współczesnej. Okolice Gulinu i Yangshuo zwiedzać można przez wiele dni. Podróżując rowerem, korzystając z promu czy łodzi można docierać do miejsc niezwykłych. Bez wątpienia Guilin jest jednym z najciekawszych i najpiękniejszych miejsce nie tylko Chin, ale całego świata.

 

Image

Suzhou

Wenecja Wschodu: jedwab i ogrody.

ImageOd stuleci Suzhou było uznawane za jedno z najpiękniejszych miast Państwa Środka. Stare chińskie przysłowie mówi: "W niebie jest raj, a w Chinach raj jest w Suzhou i Hangzhou". Miasto założone zostało ok. V wieku p.n.e. i jest jednym z najstarszych miast w dorzeczy rzeki Jangcy. Ze względu na swoją korzystną lokalizację nad Wielkim Kanałem Suzhou przekształciło się w ważny ośrodek transportu i handlu. Dawniej miasto przecinało czternaście kanałów biegnących z ze wschodu na zachód oraz sześć przecinających miasto z północy na południe. Do dnia dzisiejszego zachowała się znaczna część dawnego systemu kanałów z malowniczymi, łukowymi mostkami, bielonymi domami odbijającymi się w wodzie, zielonymi alejami.

ImageW XIII wieku zaczęła rozwijać się tu produkcja jedwabiu, a w XIV wieku miasto było czołowym, znanym producentem tego materiału i pozostało nim do dnia dzisiejszego. To właśnie dzięki przemysłowi jedwabnemu nastąpił gwałtowny jego rozwój na przełomie XV/XVI wieku. W szczytowym okresie rozwoju miasta był ponad 100 dużych i małych ogrodów należących do bogatych kupców, producentów jedwabiu, arystokratów i artystów. W okresie "rewolucji kulturalnej" Suzhou nie uległo "modernizacji", natomiast w ostatnich latach ze względu na intensywną rozbudowę, budowę nowych dróg, bloków mieszkalnych zaczęło nieco tracić swojego uroku i specyficznej "renesansowej" atmosfery.

ImageGłówna atrakcją Suzhou obok muzeum jedwabiu i muzeum regionalnego miasta są ogrody. Uważa się, że chińska sztuka zakładania ogrodów pochodzi właśnie stąd. Ogrody Suzhou są najczęściej ogrodami zamkniętymi, ogrodzonymi wysokimi murami. Wchodzi się do nich ozdobnymi bramami. Każdy ogród stanowi pewną całość, ma swoistą harmonię i mimo upływu wieków i licznych zmian właścicieli, indywidualny charakter poszczególnych ogrodów został zachowany do dni dzisiejszego. Założenia ogrodowe są w formie miniaturowych naturalnych krajobrazów z wieloma sztucznymi wzgórzami, na szczytach których umieszczone zostały malownicze pawilony, skałami, kanałami, potokami. Całość uzupełniają drzewa oraz spotykane w wielu ogrodach kolekcje roślin bonsai. Niektóre ogrody charakteryzuje pewna surowość i prostota, a inne swoim bogactwem kwitnących kwiatów i krzewów dorównują współczesnym ogrodom europejskim.


ImageJednym z najciekawszych ogrodów ( który nie jest łatwo znaleźć, a powinno się zobaczyć) jest najmniejszy ogród Suzhou - Ogród Mistrza Sieci (Wangshi Yuan). Na szczególną uwagę zasługuje zagospodarowanie przestrzeni, ponieważ na stosunkowo niewielkim obszarze znajdują się liczne zabudowania mieszkalne właścicieli i służby, pomieszczenia dla gości, pracownia mistrza. Część centralną stanowi ogród główny z dużym stawem, a w części zachodniej za pracownią znajduje się jeszcze dodatkowo pracownia mistrza. Mimo takiego nagromadzenia budowli nie odnosi się wrażenia ciasnoty. Dodatkową atrakcją ogrodu Mistrza Sieci są wieczorne spektakle tańca i śpiewu, podczas których w poszczególnych pawilonach pokazywane są różne formy tradycyjnej chińskiej sztuki.

Niezwykle bogaty i kolorowy jest ogród na Wzgórzu Tygrysiego Kurhanu (Huqiu Shan). Można tam podziwiać przepiękne kompozycje z kwiatów ciętych i całe kolekcje wybranych roślin kwiatowych. Na szczycie wzgórza znajduje się zbudowana w X wieku krzywa wieża (Yunyan Ta) - Pagoda Skały w Chmurach. W XVII wieku wieża zaczęła się pochylać i obecnie najwyższy punkt wieży odsunięty jest o ok. 2 metry od pionu.

Na uwagę zasługuje również Ogród Przebywania (Liu Yuan), jeden z największych ogrodów Suzhou. Na powierzchni 3 ha został stworzony pagórkowaty krajobraz z dużym zbiornikiem wodnym, licznymi mostkami, pawilonami, pergolami obrośniętymi chińską glicynią. Całość uzupełnia bogata kolekcja roślin doniczkowych, w tym roślin bonsai. Tu znajduje się również przywieziona z daleka olbrzymia Skała z Tai Hu, świadcząca o bogactwie dawnych właścicieli.

ImageNiedaleko centrum miasta przy targu miejskim znajduje się taoistyczna Świątynia Tajemniczości (Xuanmiao Guan) zbudowana w 3 w n.e, a rozbudowana za czasów panowania dynastii Song. Główny budynek świątyni stanowi Sala Sanqing wspierająca się na 60 kolumnach i zwieńczona dachem z podwiniętym okapem. Jest ona licznie odwiedzana przez zarówno przez wiernych jak i turystów. W pobliżu świątyni na miejskim bazarze można zaopatrzyć się w mniej lub bardziej autentyczne antyki.

Bez wątpienia Suzhou jest miastem godnym odwiedzenia. Mimo intensywnej rozbudowy i modernizacji miasta w stylu "nowych Chin" pozostał tam urok przeszłości, atmosfera bogatego miasta żyjącego z handlu i produkcji jedwabiu. Odwiedzając liczne ogrody można na chwilę przenieść się w przeszłość, poznać kunszt i cierpliwość chińskich ogrodników.

 

Image

Wyspa Putuoshan

Chiny w miniaturze

ImageWyspa Putuoshan to jedno z najbardziej uroczych miejsc w całych Chinach. Jednocześnie wyspa ta jest świętym miejscem religii buddyjskiej. Stanowi ona, obok Jeziora Zachodniego w Hangzhou, główną turystyczną atrakcję prowincji Zhejiang. Wyspa Putuoshan jest uosobieniem naszych wyobrażeń o Chinach - liczne, dobrze zachowane świątynie buddyjskie, pagody, pawilony oraz wiele jaskiń. Nad kanałami w centrum wyspy stare mostki łukowe, wąskie alejki, mnóstwo zieleni.

ImageFascynujące krajobrazy wybrzeża Morza Wschodniochińskiego, romantyczne rozległe plaże z licznymi skałami i głazami o fantastycznych kształtach; świątynie spowite dymami z pieców ofiarnych i odprawiający modły mnisi, rybacy i lokalni rzemieślnicy - wszystko to sprawia, że Putuoshan jest miejscem szczególnym. Na wyspie nie ma zgiełku i pośpiechu, tak charakterystycznych dla szybko rozwijających się Chin, panuje tam spokój i cisza, zachwycają krajobrazy i stara architektura. Przepiękne są tu wschody i zachody słońca, które można podziwiać w ciszy i skupieniu.

Wyspa Putuoshan ma 12,5 km2, żyje na niej 4 tys. mieszkańców, a znajduje się tam ponad 20 czynnych świątyń buddyjskich. Najstarsza świątynia na wyspie pochodzi z 916 roku p.n.e.

ImageZnaczna część świątyń i klasztorów została zniszczona w latach 1965-1977, a po roku 1979 część z nich została odbudowana. Obecnie w klasztorach mieszka ponad 500 mnichów i ok. 100 mniszek. Przez cały rok wyspę odwiedzają tłumy pielgrzymów i turystów; podróżując po wyspie małymi busami lub pieszo odwiedzają kolejne świątynie, uczestniczą w obrzędach buddyjskich, spacerują po plażach.

Nad wyspą góruje szczyt wzgórza Foding Shan, na który można wjechać kolejką linową i po odwiedzeniu świątyni Huijichan Si (Świątynia Medytacji w Doskonaleniu Mądrości), obejrzeniu głazów ze starożytnymi chińskimi inskrypcjami, podziwiać panoramę wyspy oraz porozrzucane w koło malutkie wysepki.

ImageNiektóre świątynie są pięknie położone na zboczach wzgórz na obrzeżach wyspy - Świątynia Guanyin Tiao (Pląsy Guanyin), Bukenqu Guanyin Yuan (Sala Adorowania Guanyin). W światyniach tych nie spotyka się wielu turystów, można tam na chwilę przenieść się w przeszłość i wyobrazić sobie jak wyglądały stare Chiny. Miejscem wartym odwiedzenia jest również świątynia Pujichan Si (Świątynia Puji), nie tylko ze względu na samą budowlę świątyni, ale również na jej malowniczą lokalizację.


W czasie pobytu na wyspie należy również spróbować lokalnej kuchni, której specjalnością są "owoce morza" - występują tu w wielkiej różnorodności i są podawane na bardzo różne sposoby - od świeżych jeszcze ruszających się, po smażone, wędzone, gotowane, podawane na słodko np. z miodem czy suszone.

 

Image
Scroll to top