Wstęp

ImageWyspa Wielkanocna - Rapa Nui - Isla de Pascua - prowincja Chile leżąca pomiędzy zachodnim wybrzeżem Ameryki Południowej a wyspą Pitcairn. Położenie wyspy: szerokość geograficzna 28 stopni 10 minut południe oraz 109 stopni 30 minut zachód. Wyspa oddalona jest od Santiago 3790 km na wschód, natomiast od wyspy Pitcairn 1600 km na zachód, a znajdują się jedynie dwa osiedla ludzkie: Hanga Roa (zachodnie wybrzeże) oraz Mataveri. Językiem urzędowym jest hiszpański, ale większość mieszkańców posługuje się językiem rapanui pochodzenia polinezyjskiego.

Powierzchnia wyspy - 166 km2, liczba mieszkańców ok. 3770 osób. Dwie trzecie stanowią rapanui, mieszkający tu od wielu pokoleń, Chilijczycy i nieweileu Europejczyków. Wśród etnicznych mieszkańców wyspy podzielono niedawno 5 hektarowe parcele ziemi (280 działek) nawiązując do historycznej własności ziemi na wyspie.

ImageWyspa ma kształt trójkąta, którego dłuższe, południowe ramię mierzy 22 km długości, natomiast w najszerszym miejscu wyspa ma 11 km. W każdym rogu znajduje się wygasły wulkan. Najwyższy to Maunga Terevaka o wysokości 506 m n.p.m. (krater Rano Aroi). Wg geologów wyspa została utworzona około 5 milionów lat temu. To właśnie historia stopniowego powstawania, a następnie erozji szeregu niewielkich stożków wulkanicznych sprawiła, że na bazaltowej powierzchni wyspy wśród 80 niewysokich wierzchołków wygasłych wulkanów liczne są podziemne korytarze i jaskinie. Niewiele jest natomiast przybrzeżnych płycizn z piaszczystymi plażami.

Na wyspie panuje klimat subtropikalny oceaniczny z silnymi wiatrami południowo-wschodnimi i wschodnimi wiejącymi przez większą część roku. W lipcu i sierpniu, podczas miejscowej zimy niskie temperatury (ok. 18 stopni), połączone z dużą wilgotnością i zimnym wiatrem sprawiają, że względna temperatura jest bardzo niska. W styczniu, podczas miejscowego lata, średnia temperatura dochodzi do 25 stopni.

W1935 roku Wyspa Wielkanocna została ustanowiona parkiem narodowym i jednocześnie narodowym pomnikiem historii w celu zachowania słynnych pomników - olbrzymich postaci. W 1996 roku została wpisana została na listę Światowego Dziedzictwa Kultury.

W 1970 roku linie lotnicze Lan Chile uruchomiły pierwsze regularne połączenia wyspy ze światem. Obecnie niemal wszyscy mieszkańcy żyją z turystyki: prowadzą hotele, rzeźbią moai, wyrabiają pamiątki z piór i muszli. Nieliczni wypasają owce i bydło, łowią ryby, uprawiają warzywa. Każdy produkt cywilizowanego świata trafia na Wyspę drogą lotniczą. Dlatego na Rapa Nui jest drogo, a nawet bardzo drogo. Od 1986 r. Wyspa Wielkanocna jest bazą ratowniczą dla amerykańskich wahadłowców kosmicznych.


ImageJednym z najważniejszych świat, po Wielkanocy oczywiście, jest Tapati Rapanui czyli Tydzień Rapanui, który zwykle przypada na koniec stycznia lub początek lutego. Jest to święto całej wyspy, podczas którego odbywają się zawody sportowe, imprezy kulturalne i inne. To największe wydarzenie na wyspie. Przez dwa tygodnie króluje muzyka, taniec, śpiewy. Kto nie musi - nie pracuje. Odbywają się zawody - niektóre z wielowiekową tradycją. Na przykład haka pei, czyli zjeżdżanie na pniu bananowca ze stromego wzgórza. Albo coś na wzór triatlonu: najpierw pływanie, potem zawodnicy ścigają się trzcinowymi łodziami na jeziorze w jednym z wulkanów, a na koniec czeka ich bieg dookoła krateru, ale żeby nie było za łatwo - biegną boso, z drągiem na ramionach, z którego zwisają kiście bananów. Podczas konkurencji obowiązują tradycyjne stroje - całość ubioru stanowi przepaska na biodrach, a ciało pokrywa się kolorowymi barwnikami.