DJ-ImageSlider

  • super-foto-175.jpg
  • super-foto-361.jpg
  • super-foto-109.jpg
  • super-foto-84.jpg
  • super-foto-1721.jpg
  • super-foto-166.jpg
  • super-foto-156.jpg
  • nowe-43.jpg
  • super-foto-5.jpg
  • super-foto-69.jpg
  • super-foto-167.jpg
  • nowe-22.jpg
  • nowe-48.jpg
  • super-foto-192.jpg
  • super-foto-13.jpg
  • super-foto-23.jpg
  • super-foto-201.jpg
  • super-foto-194.jpg
  • super-foto-164.jpg
  • super-foto-22.jpg
  • super-foto-172.jpg
  • super-foto-32.jpg
  • super-foto-178.jpg
  • super-foto-25.jpg
  • super-foto-208.jpg
  • super-foto-93.jpg
  • super-foto-79.jpg
  • super-foto-153.jpg
  • super-foto-174.jpg
  • super-foto-27.jpg
  • super-foto-26.jpg
  • super-foto-191.jpg
  • super-foto-89.jpg
  • super-foto-73.jpg
  • super-foto-134.jpg
  • super-foto-170.jpg
  • super-foto-193.jpg
  • super-foto-91.jpg
  • super-foto-7.jpg
  • super-foto-129.jpg
  • nowe-1.jpg
  • super-foto-157.jpg
  • super-foto-81.jpg
  • super-foto-115.jpg
  • super-foto-321.jpg
  • super-foto-168.jpg
  • super-foto-76.jpg
  • super-foto-200.jpg
  • super-foto-145.jpg
  • super-foto-28.jpg

Rezerwacja

Galeria

Park Narodowy Semuliki

220km2 Narodowego Parku Semuliki leży w wyizolowanym obszarze Bundibugyo, za górą Rwenzori, na dnie sekcji Semliki, w ryfcie doliny Albertine. Ten rozległy zalesiony park obejmuje swoim zasięgiem lasy Ituri basenu Kongo, a występują tam liczne gatunki kojarzone bardziej z centralną niż wschodnią częścią Afryki.

Semuliki jest jednym z najbardziej zróżnicowanych lasów afrykańskich pod względem fauny i flory, a szczególnie bogata występuje tam awifauna. Ta bioróżnorodność jest również powodowana wiekiem lasu, Semuliki jest jednym z najstarszych lasów afrykańskich. Podczas suchych warunków ostatniej epoki lodowcowej, ok. 12 tys. - 18 tys. lat temu, większość lasów zniknęła, a jedynie Semuliki i Bwindi przetrwały. Zachowały się tam gatunki leśne, które dotrwały do czasu zmiany klimatu na bardziej przyjazny żywym organizmom - klimatu bardziej wilgotnego, dającego życie. Dziś dolina Semuliki jest rajem dla roślin rozwijających się w wysokich temperaturach, (nawet do 30 stopni Celsjusza). Roczny opad deszczu to 1250 mm, przede wszystkim między marcem i majem oraz wrześniem i grudniem.

Gatunki lasu Semuliki ewoluowały przez ponad 25 tys. lat, ale w parku znaleźć można znacznie starsze procesy kształtujące tę okolicę. Gorące źródła kipiały z głębin poniżej Sempaya, by zademonstrować podziemne siły, które kształtowały ryft doliny w ciągu ostatnich 14 milionów lat. Nisko leżący park leży na dnie zapadniętego ryftu, w znacznej części poniżej 670m n.p.m. Duże obszary mogą być zalane podczas pór deszczowych, jak na przykład dolina, która w całości znajdowała się pod powierzchnią wody przez 7 milionów lat!

Rezerwat Lasu Semulki został założony w 1932 roku, kiedy leśne wioski zostały przeniesione w inne rejony, w czasie próby kontroli choroby sennej żółtej gorączki. Rezerwat został przemianowany na park narodowy w roku 1993.


Flora i fauna

Sklasyfikowany jako wilgotny las liściasty, Semuliki jest jedynym obszarem prawdziwego nizinnego lasu tropikalnego we Wschodniej Afryce. Centrum lasu jest zdominowane przez las żelazny, ale krańce pokrywają zróżnicowane lasy bagniste wzdłuż rzeki Semliki i pięknego lasu mieszanego wokół Sempaya. Na terenie Semuliki występuje 336 gatunków drzew i ogromna różnorodność ssaków, ptaków i motyli. Ta bior0oznorodność i bogactwo gatunków jest efektem przejściowej lokalizacji między centralną a wschodnią Afryką, różnorodnością środowisk naturalnych, przede wszystkim lasów, bagien i obszarem sawanny oraz wiekiem lasu.

Przebogata awifauna - 441 gatunków, która reprezentuje 40% całkowitej ilości gatunków w Ugandzie, 216 z nich to leśne gatunki, 46 gatunków biomu jest charakterystyczna tylko dla Wschodniej Afryki, z kolei 35 kolejnych może być widzianych w tylko 2-3 miejscach w Ugandzie, 5 gatunków to endemity ekosystemu Ryftu Albertine.

Las jest domem dla 53 ssaków, z czego 27 to duże ssaki. Dujker, rzadko spotykany w Centralnej Afryce, słonie leśne, bawoły leśne - mniejszymi wersjami ich krewnych z sawanny. Hipopotamy i krokodyle są spotykane w rzece Semliki, a w wysokich zaroślach lasu żyją liczne naczelne - szympansy, czarne i białe gerezy, centralno-afrykańskie czerwone gerezy, małpy niebieskie, czerwono-ogoniasta małpa, małpa Brazzy, mangabey, pawiany, a wśród naczelnych nocnych - potto (gatunek ssaka z rodziny lorisowatych, zaliczany do małpiatek) oraz bushbaby ((gatunek małpiatki)).

 

W pobliżu parku występują cztery grupy etniczne. Bamba i Bakonjo zamieszkują w dolinie i na stokach gór, prowadzą gospodarstwa rolne, uprawiają kawę, kakao, banany, ryż, ziemniaki. Północ parku, ryft doliny jest okupowany przez pasterzy Batuk. Najmniejsza grupa w dolinie jest społecznością Batwy.

 

 

Wokół parku

Gorące źródła Sempaya

Gorące źródła Sempaya są największą atrakcją Narodowego Parku Semuliki. Największe dwa źródła znajdują się na porośniętych bujną roślinnością bagnach blisko południowo-wschodniego krańca lasu. Zewnętrzne źródła są o godzinę marszu oddalone od biura parku. Źródła tworzą gejzery ( temp. 103 °C), których strumienie sięgają 2m wysokości. Woda gotuje się również w małych basenach.

Sempaya - droga Ntandi

Pieciokilometrowa droga publiczna między Sempya i Ntandi biegnie przez jedną z najbardziej uroczych okolic terytorium lasów Ugandy i daje możliwość obserwacji licznych gatunków ptaków i małp. Piękny wodospad Mungiro leży między północną częścią rezerwatu leśnego Rwenzori, zaledwie 500m za biurem parku.

Park Narodowy Gór Rwenzori

W roku 150 n.e. geograf Ptolemeusz z Aleksandrii napisał o śniegu pokrywającym łańcuchy górskie głęboko w sercu Afryki, których roztopy dały początek Nilowi i nazwał je Górami Księżyca. W ciągu wieków ciekawość tropikalnego śniegu przeszła do mitologii i kiedy John Speke znalazł źródło Nilu w jeziorze Victoria, legenda Gór Księżyca była już mocno zakorzeniona w świadomości mieszkańców tej części Afryki. Dopiero w 1889 roku, pojawił się Henry Stanley z centralnej Afryki, który ogłosił, że góra ta istniała. Zlokalizował ją dzięki jej lokalnej nazwie Rwenjurii lub "twórca deszczu".

Alpiniści odkryli Ptolemeuszowskie Góry Księżyca. Mimo, że góra oddalona jest jedynie milę od równika, znaleźli oni na wysokiej Rwenzori lodowce i szczyty pokryte śniegiem, którego stopione wody są uważana za najwyższe źródła Nilu. Te strużki płyną ku dołowi do dolin polodowcowych, gdzie rocznie spada 2500 mm deszczu i dodatkowo nasączają rozległe dno doliny, co w efekcie prowadzi do powstania wielkich bagien. W obrębie deszczy i mgieł wyłaniają się dziwaczne okazy roślin afrykańskich na dużych wysokości nad poziomem morza oraz karłowate drzewa pokryte kolorowymi mchami i przykryte porostami.

Ten przedziwny, przez wielu uważany za przepiekny i jedyny w swoim rodzaju krajobraz dzieli granica Kongo-Uganda, która przebiega przez najwyższy szczyt Góry Stanleya. Rwenzori jest obszarem chronionym , w Ugandzie utworzony został Narodowy Park Gór Rwenzori, a w Kongo Park Narodowy Virunga. Park można bliżej poznać wędrując po nim przez 7 dni wzdłuż dolin Mobuku i Bujuku poniżej najwyższego szczytu. Mimo, że odległości są krótkie, teren, wysokość nad poziomem morza i pogoda razem wzięte tworzą ciężką wyprawę, której trud nie powinien być zbagatelizowany.

Po sukcesie Stanley?a w poznawani gór, pogoda udaremniła parę prób wspinaczki na główne szczyty góry. W 1906 roku, włoski książę Abruzji przygotował ekspedycję ostrożniej, robiąc podejścia podczas czerwca i lipca. On i jego towarzysze odnieśli sukces we wspinaniu się, mapowaniu i fotografowaniu wszystkich głównych szczytów i lokalizacji układu wysokiego Rwenzori.


Pasmo Gór Rwenzori leży parę kilometrów na północ od równika, wyrastając ponad 4000m nad doliną Albertine Rift. Do parku przy Nyakalengija można dotrzeć z Kampali z północy przez Fort Portal (375km) lub z południa mijając Mbararę i Narodowy Park Królowej Elżbiety (450km). Nyakalengija jest oddalona 17km od drogi Kasese-Fort Portal i 25km na północ od miasta Kasese.

Flora i fauna

Dziś Rwenzori jest bardziej niezwykły pod względem flory niż fauny. Występuje tam słoń, bawół, wielki leśny guziec, busz bok, szympans i gepard, ale są one rzadko widywane. Jednakże naczelne takie jak gereza czarna i biała, małpa niebieska, podobnie jak góralki i słoń lilipuci mogą być częściej spotykane. Rwnezori jest domem dla 241 gatunków ptaków, z których 19 jest powszechnych w górach. Kilka gatunków ptaków ogranicza się tylko do paru lasów wzdłuż ryftu Albertine, w szczególności Rwnzori Turaco.

Podczas wędrówki na szczyt mija się różne strefy wegetacji. Nad polami uprawnymi Bakonzo, lasy (montane) (1500-2500 m n.p.m.) ustępują miejsca bambusom i niechlujnej plątaninie Mimulopsisów (2500-3000 m n.p.m.). Za tym spotyka się przepiękny obszar Heather-Rapenea (3000-4000 m n.p.m.), który charakteryzuje się gigantycznymi drzewami-heather (Erica spp.), jaskrawymi kolorami mchów i porostami. Spektakularne formy gigantycznej lobelii (Lobelia spp.) i starców (Senecio spp.) są pierwszymi znalezionymi w tym obszarze. Te rośliny utrzymują się w najwyższych strefach alpejskich (3800-4500m n.p.m.).), gdzie łączone są szorstkimi lecz pięknymi gąszczami Helichrysum "wiecznych kwiatów". Torfowiska Bigo w wyższych partiach doliny Bujuku, są skolonizowane przez kępy turzycy. Te zdają się bardzo przydatne dla alpinistów jeśli staną na chybotliwych kamieniach.

Rez. Nieprzystępnego Lasu Bwindi

Rezerwat Nieprzystępnego Lasu Bwindi powstał w 1942 roku, a w 1992 roku został przemianowany na Nieprzystępny Park Narodowy Bwindi. W lokalnym języku Lukiga, Bwindi oznacza "nieprzystępny". 327 km2 poskręcanej roślinności owinięta jest wokół głęboko popękanego krajobrazu stepu, śliskich dolin i wysokich, wietrznych grzbietów. Mimo, że teren jest trudny do poznawania i wędrowania, poznanie tego parku jest warte każdego wysiłku. Wędrówka przez jedne z najstarszych afrykańskich lasów deszczowych w poszukiwaniu zagrożonych goryli górskich jest jedną z największych swiatowych atrakcji dla miłośników przyrody.

Bwindi może być zimny przede wszystkim o poranku, ale także i w ciągu nocy. Średnia roczna temperatura waha się od 7-20 stopni Celsjusza, gdzie najzimniejszym okresem jest czerwiec i lipiec. Wymagane jest ciepłe ubranie i zabezpieczenie od deszczu, gdyż Bwindi otrzymuje aż do 2390 mm deszczu rocznie. Zapasy są uzupełniane podczas dwóch deszczowych sezonów, krótka pora deszczowa - od marca do maja i długa pora dreszczowa od września do listopada. Zamiast krótkich, tropikalnych powodzi, w Bwindi deszcz pada jako wielogodzinna mżawka.

Flora i fauna

Las Bwindi to ogromna bio różnorodność, będąca rezultatem dwóch czynników. Po pierwsze, stoki leśne rozpościerają się na wysokości od 1447 m n.p.m., by stworzyć środowisko naturalne zaczynając od lasów nizinnych na wysokości 1160 m n.p.m. do rzadkich roślin Afromontane powyżej 2600 m n.p.m. Po drugie - las jest bardzo stary. W momencie gdy większość lasów Afryki zniknęła podczas suchych warunków ostatniej epoki lodowcowej (12 -18 tys. lat temu), Bwindi był jednym z niewielu, który przetrwał.

Konsekwentnie, gdy większość lasów nie ma więcej niż 12 tys. lat, roślinność Bwindi plotła się przez ponad 25 tys. w procesie akumulacji długiej listy gatunków. Do niej zalicza się 310 gatunków motyli, 51 gadów, 200 drzew, 88 ciem i 120 typów ssaków włączając 10 naczelnych. Do ostatnich zaliczane są szympansy, koczkodany górskie, małpy czerwono ogonowe i niebieskie, gereza czarna i biała, pawian i goryl górski - najsławniejszy rezydent.

Bwindi jest również rajem dla ornitologów - 315 gatunków awifauny w tym 7, które wpisane są na czerwoną listę IUCN i 90% wszystkich gatunków ryftu Albertine, które są trudne lub wręcz niemożliwe do zobaczenia w jakichkolwiek innych partiach Afryki Zachodniej. Doświadczony obserwator ptaków może z łatwością zidentyfikować aż do 100 gatunków dziennie!!!

Lokalnie ludy sąsiadujące z parkiem to przede wszystkim plemiona Bakiga i Bafumbria. Małe społeczności Batwy są również obecne.


Wokół Parku

Buhoma

 

Najbardziej zaludnionym okręgiem turystycznym jest Buhoma na północnym krańcu lasu. Stąd wyruszają turyści na tropienie trzech grup goryli lasu Bwindi, tu również jest możliwość zakwaterowania się. Mimo, że tropienie goryli jest największą atrakcją, możliwość pójścia na wędrówkę w inne partie lasu jest równie ciekawe, w czasie marszu obserwować można liczne ptaki czy małpy. Wędrowki odbywają się na szlakach:

 

  • Szlak rzeki Munyanga w dolinie poniżej Buhomy zapewnia idealny, krótki spacer by pooglądać ptaki i naczelne wzdłuż kranców lasu.
  • Szlak wodospadu prowadzi przez jedne z najbardziej nieskazitelnych przestrzeni lasów deszczowych w Ugandzie, mijając paprocie drzewiaste, paprocie epifityczne i orchidee, by odwiedzić również trzy górskie wodospady.
  • Szlak wzgórza Rushura zapewnia rozległe widoki wzdłuż równin od zachodniego ryftu doliny i jeziora Edward i Rwenzori na północ.
  • Szlak Muzabajiro wspina się na szczyt wzgórza Rukubira skąd podziwiać można zapierający dech w piersiach widoku na las Bwindi, Ryftu Zachodniej Doliny i wulkanów Virunga.
  • Szlak rzeki Ivi podąża za starą drogą przez piękny las wyłaniający się blisko Nkuringo na południowym krańcu lasu. Jest szczególnie polecany dla obserwatorów ptaków.

W czasie wędrówki po wiosce Buhoma poznać można życie lokalnej społeczności. Miejsca odwiedzone to typowe gospodarstwa rolne i bananowy browar. Lokalne grupy taneczne przedstawiają tradycyjny taniec i muzykę wieczorami. Dochód z tych atrakcji przygotowywanych specjalnie dla turystów wykorzystywany jest do realizacji projektów rozwijających lokalną społeczność.

Nkuringo

Tam gdzie latają wrony, Buoma jest oddalona zaledwie 10km od miejsca tropienia goryli w Bwindi przy Nkuringo na południowym krańcu lasu. Jednakże ścieżka jest pokryta przez Nieprzystępny Las i wędrówka między dwoma obszarami zabiera 4 godziny. Ścieżka Nkuringo leży na wyizolowanym grzbiecie, skąd rozpościerają się malownicze widoki na Bwindi na północ i w stronę wulkanów Virunga na południu.

Wędrówka ze społecznością Nkuringo

Mieszkańcy Nkuribgo organizują wspólny spacer po wiosce, w czasie którego zobaczyć można tradycyjnego uzdrawiacza, wiejskie gospodarstwo rolne, kowala i browar.

Ruhija

Aby dojechać z siedziby parku Buhoma do Ruhiji samochód z napędem na 4 koła jest niezastąpiony. Droga wiodąca przez grzbiet górski i głębokie doliny do nienaruszonych, dziewiczych obszarów lasu Bwindi. Znaleźć tu można dujkery, naczelne oraz leśne i stepowe ptaki. W Ruhiji obserwatorzy ptaków powinni urządzić 3-godzinną wyprawę by odwiedzić bagno Mubwindi.


Tropienie goryli



Tropienie goryli jest niezapomnianym przezyciem, wartym każdego wysiłku i wielu wyrzeczeń! W lesie Bwindi zamieszkują cztery grupy goryli, 3 z nich są w pobliżu Buhoma a jedna w Nkuribo.

 

 

 

 

  • Grupa Mubare (Grupa?M?) została udostępniona do odwiedzania przez turystów w 1993 roku i składa się z 10 goryli i jednego samca srebrno-grzbietowego,
  • Grupa Habinyanja (Grupa ?H?) została udostępniona do odwiedzania przez turystów w 1998 roku i składa się z 21 osobników i 2 samców srebrno-grzbietowych,
  • Grupa Rushegura (Grupa ?R?) składa się z 10 goryli i jednego samca srebrno-grzbietowego i została udostępniona do odwiedzania przez turystów w 2002 roku,
  • Grupa Nkuringo (Grupa ?N?) została udostępniona do odwiedzania przez turystów w 2004 roku i składa się z 19 goryli i jednego samca srebrno-grzbietowego.

Tropienie goryli w Ugandzie jest największą atrakcją turystyczną, stad odpowiednio wcześnie należy rezerwować wejście na tropienie tych zwierząt, bo liczba odiwdzających jest limitowana i ściśle przestrzegana. Tropienie goryli może być wyzwaniem i należy się do tego stosownie przygotować. Rejestracja i instruktaż w biurze parku w Buhoma i Nkuringo rozpoczyna się o 7.45. Tropienie zaczyna się o 8.30 i może trwać od paru godzin aż do całego dnia w zależności gdzie w lesie są goryle.

Aby chronić goryle i odwiedzających, następujące zasady muszą być przestrzegane w czasie poszukiwania małp:

  • Nie wolno odwiedzać goryli w czasie choroby (grypa, przeziębienie, problemy żołądkowe),
  • Nie otaczaj goryli, ale zostań w swojej grupie za przewodnikiem,
  • Pozostaw dystans co najmniej 7m między sobą i gorylem. Jeśli zwierzęta będą się do ciebie zbliżać, cofnij się powoli,
  • Fotografowanie z fleszem jest surowo zabronione,
  • Nie jedz i nie pal w odległości 200 m od goryli,
  • Jeśli musisz kichnąć lub kaszlnąć, odwróć się i zakryj usta i nos,
  • Wszystkie śmieci muszą być usunięte z terenu parku do utylizacji,
  • Nie śmieć w parku,
  • Osoby poniżej 15 roku życia nie mogą brać udziału w tropieniu goryli,
  • Unikaj wydawania głośnych dźwięków lub robienia nagłych ruchów, kiedy jesteś w pobliżu goryli,
  • Kontakt, przebywanie z gorylami jest ściśle ograniczone do 1 godziny.

Park Narodowy Murchison Falls

Park Narodowy Murchison Falls leży na północnym końcu ryftu doliny Albertine, gdzie zbocze Bunyoro łączy się z płaskowyżem Acholiland. Jeden z najlepiej zachowanych obszarów w Ugandzie został ogłoszony rezerwatem w 1926 roku, by chronić sawannę, którą Winston Churchil w 1907 roku opisał jako: "Ogród i zoo połączone w nielimitowanej skali".

Na przestrzeni lat PN Murchison Falls był odwiedzany przez wielu znanych ludzi. W 1907 roku Winston Churchil wspinał się, pływał i jeździł wzdłuż Nilu aż do wodospadów. Jego następcą był Theodore Roosevelt, w 1909 roku podczas polowania na safari, które kosztowało 1,8 miliona dolarów! W 1951 roku PN Murchison Falls był tłem dla Humphrey Bogarta w głośnym filmie Johna Huston?a. Również "Królowa Afryki" był kręcona wzdłuż Nilu i jeziorze Alberta. Angielska rodzina królewska odwiedzała PN Murchison Falls - Książę Walii w 1930roku, a Królowa Matka w 1959 roku.

Najmniej szczęśliwą gwiazdą, zwiedzającą te rejony, był Ernest Hemingway, który w 1954 roku kolokwialnie mówiąc "wpadł". Jego intencją był lot nad wodospadem, lecz samolot zaczepił się o linie telegraficzne i runął do lasu. Hemingway i jego żona zostali uratowani i zabrani do Butiaba, gdzie ich samolot ratunkowy rozbił się na stracie!

Wodospad został nazwany w 1864 roku przez odkrywcę Samuela Baker?a, który uważał go za najważniejszy obiekt odkryty w ciągu całej swojej wyprawy w dół rzeki. Wodospad zabiera całą energię rzece przemieniając ją w rozległy, łagodny strumień, który spokojnie płynie przez ryft doliny 55 km do jeziora Alberta. Regularni rezydenci, których można spotkać w ciągu dnia to słoń, żyrafa i bawół, hipopotam i krokodyl nilowy. Dziś park zajmuje 3893km2 i jest największym obszarem chronionym w Ugandzie, też jest częścią nawet większej chronionej przestrzeni Murchison Fall (5072 km2), która obejmuje rezerwaty Karuma i Bugungu.

Korytarz Albert Nile jest najniższym obszarem w Ugandzie (612 m n.p.m. w punkcie Delta), a średnia temperatura może osiągać 29 °C. Najgorętszymi okresami są środek grudnia i środek lutego i okres od czerwca do lipca, które są łagodzone przez okresy deszczowe trwające od kwietnia do listopada.


Flora i fauna

Park zdominowany jest przez sawannę, stepy, rzekę, mokradła i środowisko naturalne lasu tropikalnego. Jest domem dla 76 gatunków ssaków i 450 gatunków ptaków. Duże ssaki występujące tu to lew, gepard, słoń, hipopotam, żyrafa Rothschilda, bawół, bawolec, oribi, guziec i antylopa kob. Korytarz Nilu zapewnia ciągły dostęp do wody dla tych zwierząt tak samo jak bardzo licznie gniazdujących tu ptaków wodnych oraz największej populacj krokodyli nilowych w Ugandzie. Las Kaniyo Pabidi stanowi schronienie dla szympansów, innych naczelnych oraz 360 gatunków ptaków.

 

Wokół parku

Nil i wodospady Murchisona

Kiedy park został założony w 1952 roku, Departament Dzikich Zwierząt wyraził się entuzjastycznie: "Główną atrakcją parku są niewątpliwie wodospady Murchisona i Nil z licznymi hipopotamami czy zwartymi szeregami krokodyli na mieliźnie. Dziś, główną atrakcją wizyty do Murchison jest wycieczka w górę rzeki, by ujrzeć przyrzeczne dzikie życie. Wyprawa rozpoczyna się o 9.00 i o 14.00, trwa trzy godziny. Dodatkowa wycieczka łodzią w dół rzeki z Paraa do delty rzeki, przy ujściu do jeziora Alberta, trwa 4-5 godzin i jest szansą zobaczenia trzewikodzioba. Zapierającym dech w piersiach widok jest przy szczycie wodospadu, gdzie widok i huk łomotu spadających mas wody robią na oglądającym duże wrażenie. Można dotrzeć tam samochodem lub pieszo wspinając się pieszo od strony rzeki z dołu wodospadu.

Nil poniżej wodospadów Murchisona zapewnia niezapomniane wyzwania dla wędkarzy, a wędkować można w ściśle określonych miejscach.

Lasy Rabongo i Kaniyo Pabidi

Szlaki wędrowne przez las Kaniyo Pabidi (8km) wewnątrz bramy Kichumbanyoo, dają możliwość tropienia szympansów i innych naczelnych pośród największego lasu Ugandy. Dają również doskonałą szansą na obserwacje ptaków - muchołówki, Ituri batis i dzioborożce.

Obszar Buligi

Piękny panoramiczny widok sawanny można podziwiać między Nilem Victorii i Alberta oraz w zachodniej części ściany ryftu doliny poza obszarem jeziora Alberta. Przejażdżka z Paraa, mijając punkt delty, zabiera 3-4 godziny. Wczesny ranek i późne popołudnie to najlepsze pory by oglądać tam dziką zwierzynę.

Park Narodowy Jeziora Mburo

Park Narodowy Jeziora Mburo to prawdziwy klejnot przyrody, położony blisko zachodniej autostrady łączącej Kampalę z parkami zachodniej Ugandy. Mimo że park ma tylko 370 km2 jego krajobraz jest zróżnicowany i nawet krótka wizyta dostarcza wielu wrażeń. Zróżnicowana wegetacja - lasy, otwarta sawanna i akacjowy teren leśny, skały kopjes i trwałe bagna czy otwarte wody jeziora i bogata fauna - antylopy, zebry Burchella, elandy, hipopotamy.

Flora i fauna

Różnorodne formacje przyrodnicze otaczają otwarte wody jeziora Mburo. Zachodnia strona jeziora jest zdominowana przez trawiste skarpy wyrastające ponad linię wybrzeża, okalane przez lasy akacjowe i zamknięte zadaszenie lasu Rubanga. Idąc na północ i wschód spotykamy trawiaste dna doliny, które w czasie pory deszczowej stają rozmokłe z bujną roślinnością, wysychającą między pofałdowanymi wzgórzami w porze suchej.

Te różnorodne środowiska wodne zapewniają schronienie pokaźnemu światu dzikich zwierząt - 68 gatunków ssaków. Jezioro Mburo jest jedynym parkiem w Ugandzie, w którym spotkamy antylopę impala i jedynym regionem, w który występuje zebra Burchela oraz antylopa eland. Topi są jedynie widziane w Narodowym Parku Jeziora Mburo i Narodowym Parku Królowej Elżbiety. Do wspólnych gatunków zaliczane są guziec, bizon, oribi, kob śniady i Redunca - rodzaj antylop z rodziny krętorogich. Lampart i hiena są również obecne, a w jeziorze można spotkać hipopotama i krokodyla.

Park ma również bogata listę awifauny - około 315 gatunków, m. in.: trzewikodziob, żółty ptak z rodziny gajówek, siewka akacjowa, cisticola Carruthera, cisticola Tabora, kszyk, dzioborożec i biało skrzydlata siewka.

Wokół parku

Obóz wypoczynkowy Rwonyo

Rwonyo jest centrum turystycznych atrakcji w parku, z tąd rozpoczynają się piesze safari po parku. Centrum Edukacyjne na szczycie wzgórza, za obozem wypoczynkowym, opisuje historię parku i prezentuje jego bioróżnorodność.

Jezioro Mburo

Wschodnie brzegi jeziora Mburo można podziwiać z pokładu łodzi motorowej wypływając z pirsu na obszarze obozu w Rwonyo. Uważaj na krokodyle i hipopotamy podczas trwania 2-godzinnej podróży, tak samo jak na pelikany, kormorany, rybołowy, czaple oraz rzadkie trzewikodzioby. Rybacy z własnym sprzętem mogą łowić ryby na jeziorze, po otrzymaniu stosownej zgody.

Ścieżki na piesze safari

Wschodni brzeg lądu jeziora Mburo jest siecią ścieżek, wzdłuż których można spotkać można wiele zwierzęt sawanny. Impale są najczęściej widzianymi zwierzętami wzdłuż Ścieżki Impala, zebra jest często obserwowana na dnach trawiastych dolin na Ścieżce Zebry. Ta ścieżka łączy się ze ścieżką Ruroko, która mija skały, będące domem dla nieuchwytnych koziołków skalnych. Na południu parku ścieżka przybrzeżna biegnie wzdłuż gęstego terenu leśnego " domu dujkera i buszboka " do wzgórza Kigambira, skąd rozpościera się panoramiczny widok na jezioro Mburo. To jezioro i siedem innych jest widziane ze wzgórza Kazuma blisko drogi Kazuma.

Las Rubanga

Mimo że jest mały, las po zachodniej stronie jeziora Mburo daje przedsmak wysokiego lasu tropikalnego zamkniętego zadaszeniem, który jest domem dla wielu gatunków ptaków. Zwiedzanie z przewodnikiem.

Centrum Edukacji Ochrony Przyrody

Park ma Centrum Edukacji Konserwacji, kilometr na zachód od bramy Sanga. Można tu znaleźć zakwaterowanie, jest to doskonałe miejsce do organizacji seminariów i warsztatów.

Scroll to top