DJ-ImageSlider

  • super-foto-157.jpg
  • super-foto-167.jpg
  • super-foto-203.jpg
  • super-foto-79.jpg
  • nowe-5.jpg
  • super-foto-94.jpg
  • super-foto-127.jpg
  • super-foto-189.jpg
  • super-foto-20.jpg
  • super-foto-5.jpg
  • super-foto-66.jpg
  • super-foto-76.jpg
  • super-foto-168.jpg
  • super-foto-55.jpg
  • super-foto-64-a.jpg
  • super-foto-79-a.jpg
  • super-foto-1741.jpg
  • super-foto-93.jpg
  • super-foto-138.jpg
  • super-foto-22.jpg
  • super-foto-133.jpg
  • nowe-38.jpg
  • super-foto-173.jpg
  • super-foto-12.jpg
  • super-foto-7.jpg
  • super-foto-121.jpg
  • super-foto-199.jpg
  • super-foto-116.jpg
  • nowe-22.jpg
  • super-foto-178.jpg
  • super-foto-153.jpg
  • nowe-45.jpg
  • nowe-41.jpg
  • nowe-37.jpg
  • super-foto-63.jpg
  • super-foto-198.jpg
  • nowe-14.jpg
  • super-foto-202.jpg
  • super-foto-109.jpg
  • nowe-43.jpg
  • nowe-3.jpg
  • super-foto-28.jpg
  • super-foto-161.jpg
  • super-foto-151.jpg
  • super-foto-91.jpg
  • super-foto-99.jpg
  • super-foto-175.jpg
  • super-foto-201.jpg
  • super-foto-1721.jpg
  • super-foto-166.jpg

Rezerwacja

Galeria

Samja

Król K'ri-srong-ide-brcan przydzielił klasztorowi ziemię, wyłączając ją niniejszym spod kontroli państwa. 150 gospodarstw rolnych znajdujących się w pobliżu Samji zostało zobowiązanych do utrzymywania klasztoru i mieszkających w nim mnichów. Odpowiedzialni oni byli za dostarczanie żywności i odzież dla klasztoru. Oczywiście wszystkie inne zakładane później klasztory cieszyły się tym przywilejem, co w efekcie doprowadziło do zahamowania rozwoju państwa tybetańskiego. Liczba klasztorów wynosiła kilka tysięcy, a w największym z nich mieszkało i do 10 tysięcy mnichów.

Image

Z czasem jednak z nie wyjaśnionych bliżej przyczyn część klasztorów zaczęła się wyludniać i popadać w ruinę. Dotknęło to również Sakję. Pewna część mnichów porzucała życie klasztorne, udawali się w odległe miejsca, gdzie w odosobnieniu praktykowali buddyzm.

Image

Klasztor Sakja był siedzibą Starej Sekty rNing-ma-pa, biorącej swój początek jeszcze z nauk samego Padmasambhawy. Później należał do Szkoły Czerwonych Czapek. Być może była to jedna z przyczyn stracenia znaczenia tego klasztoru i zniszczeń. Podporą państwa były przecież klasztory Żółtych Czapek. Pewne zdziwienie mogą budzić także praktyki wykonywane w tym klasztorze. Praktykowano tam magię przyjmowania tchnienia zmarłej osoby. Świątynia Ugs-kang, z kompleksu klasztornego Samja, służyła jako Dom Ożywczego Tchnienia, gdzie przynoszono tchnienia zmarłej osoby, które przyjmował czarownik. Osoba ta była biegła w magii, a także jednym ze słynnych kapłanów-wróżbitów. Jedna z sal poświęcona była żeńskim demonom, które miały w swojej opiece tasak i pieniek do rąbania ostatniego tchnienia zmarłego. Zabieg ten odbywał się w nocy. Nocami dawały się słyszeć jęki i śmiech, płakania i westchnienia i odgłos uderzania tasaka w pień.

Image

W czasie "rewolucji kulturalnej" zniszczeniu uległo najświętsze miejsce klasztoru - górne piętro środkowej budowli - wznoszące się niegdyś w kształcie wieży.

Scroll to top