DJ-ImageSlider

  • super-foto-93.jpg
  • super-foto-174.jpg
  • nowe-5.jpg
  • super-foto-64-a.jpg
  • super-foto-169.jpg
  • super-foto-95.jpg
  • super-foto-153.jpg
  • super-foto-113.jpg
  • super-foto-131.jpg
  • super-foto-69.jpg
  • super-foto-193.jpg
  • super-foto-26.jpg
  • super-foto-167.jpg
  • super-foto-30.jpg
  • super-foto-5.jpg
  • super-foto-146.jpg
  • super-foto-84.jpg
  • super-foto-189.jpg
  • super-foto-29.jpg
  • super-foto-184.jpg
  • super-foto-63.jpg
  • super-foto-37.jpg
  • super-foto-73.jpg
  • super-foto-321.jpg
  • super-foto-178.jpg
  • super-foto-94.jpg
  • super-foto-13.jpg
  • super-foto-55.jpg
  • nowe-1.jpg
  • super-foto-49.jpg
  • super-foto-166.jpg
  • super-foto-7.jpg
  • super-foto-116.jpg
  • super-foto-99.jpg
  • super-foto-22.jpg
  • super-foto-165.jpg
  • super-foto-1691.jpg
  • super-foto-79-a.jpg
  • super-foto-201.jpg
  • super-foto-191.jpg
  • super-foto-25.jpg
  • super-foto-157.jpg
  • super-foto-1721.jpg
  • super-foto-36.jpg
  • super-foto-148.jpg
  • super-foto-27.jpg
  • super-foto-145.jpg
  • nowe-25.jpg
  • super-foto-81.jpg
  • super-foto-156.jpg

Indonezyjskie ABC

Image

Nazwa Indonezja pochodzi od dwóch greckich słów: indos oznacza indyjski, nesos oznacza wyspa. Jest to pasująca nazwa do archipelagu składającego się z 17 508 wysp. Taka ilość wysp i wysepek sprawia, że jest to największy kraj wyspiarski na świecie. Szacuje się, że około 6000 wysp jest zamieszkałych.

Obszar Indonezji jest podzielony na trzy regiony: wyspy Sumatra, Jawa, Kalimantan i małe wyspy. Pięć głównych wysp to: Sumatra - Sumatera (ponad 470 km kw.), Jawa (najgęściej zaludniona i najżyźniejsza, ponad 130 km kw.), Kalimantan (stanowi 2/3 wyspy Borneo, prawie 540 km kw.), Sulawesi - Celebes (prawie 190 km kw.) i Irian Zachodni stanowiący część Papui Nowej Gwinei, (prawie 422 km kw.). Mniejsze wyspy stanowią archipelag Małych Wysp Sundajskich (Bali, Flores, Lombok, Sumba i Sumbawa) oraz archipelag Maluków (Komodo, Halmahera i Seram).

Archipelag indonezyjski rozciąga się na przestrzeni ponad 5000 kilometrów wzdłuż równika (to jest w przybliżeniu odległość od Irlandii po Kaukaz), tworząc pomost między Azją i Australią. Z południa na północ rozpościera się na długości 1750 kilometrów. Jego brzegi opływa Ocean Spokojny i Indyjski. Powierzchnia Indonezji to 1,9 miliona km kw. (ląd). Obszar wodny wynosi 7,9 milionów km kw. (łącznie z 200 milową Wyłączną Strefą Ekonomiczną) i stanowi 81% całkowitej powierzchni kraju (ląd i woda).

Image

Według innych szacunków ocenia się, że w skład Indonezji wchodzi 13 667 wysp. Na mapach morskich niektóre rejony Indonezji są wprost zasiane wyspami i wysepkami, z których wiele jest niezamieszkanych z powodu braku wody pitnej i jakiegokolwiek schronienia. W całym archipelagu dominuje jednak pięć wielkich wysp: Sumatra, Borneo, należące w większości do Indonezji i zwane po indonezyjsku Kalimantan, Jawa. Celebes (indonezyjskie Sulawesi) oraz Nowa Gwinea, której zachodnia część stanowi indonezyjską prowincję o nazwie Irian Zachodni. Na nich znajdują się główne ośrodki kulturalne, gospodarcze i polityczne tego największego wyspiarskiego kraju na świecie.

Indonezja dzieli się dość wyraźnie na dwie części, zachodnią i wschodnią. Do Indonezji Zachodniej zalicza nic Sumatrę, Borneo, Jawę i Bali. Wyspy te tak ze względu na podobieństwa fauny i flory, jak i liczne związki kulturowe, bardzo wiele łączy z sąsiadującym Półwyspem Malajskim, malajską częścią Borneo oraz filipińską wyspą Palawan. Ta cześć archipelagu indonezyjskiego nosi nazwę Wielkie Wyspy Sundajskie i w przeszłości tworzyła południowo-wschodnią częścią kontynentu jeden ląd. tzw. ląd Sunda. Znajdował się on w obrębie szelfu sundajskicgo, stanowiącego część zalanego morzem kontynentu azjatyckiego, gdzie głębokość oceanu nic przekracza 40 metrów. Wraz ze zmianami poziomu morza w różnych epokach geologicznych obszary te to traciły, to odzyskiwały połączeniu między sobą i z kontynentem, co umożliwiało okresowe rozprzestrzenianie się na terenie wysp różnych gatunków zwierząt i roślin pochodzących z głębi azjatyckiego lądu. Natomiast, leżące poza szelfem sundajskim wyspy Indonezji Wschodniej, która rozciąga się od Celebesu lub Sulawesi, jak nazywają (tę wyspę Indonezyjczycy, poprzez Małe Wyspy Sundajskie i Moluki do Iranu Zachodniego, nigdy nie miały połączenia z większym lądem.

Irian Zachodni, jak i cała Nowa Gwinea, znajdująca się w obrębie australijskiego szelfu kontynentalnego, w przeszłości stanowił część Australii tworząc wraz z nią tzw. ląd Sahul.

Image

Różnice w przeszłości geologicznej obu części Indonezji znalazły swe odzwierciedlenie w zróżnicowaniu przyrodniczym. Zauważył to z górą 120 lat temu znakomity brytyjski zoolog i wytrawny podróżnik, Alfred Russel Wallace, którego prace dały światu naukowe świadectwo o znaczeniu tego rejonu Ziemi dla badań przebiegu procesów ewolucji życia.

Indonezja Wschodnia składa się z dwóch odrębnych obszarów: Irianu Zachodniego, czyli indonezyjskiej części Nowej Gwinei, oraz małych wysp miedzy azjatyckim szelfem kontynentalnym a szelfem australijskim, zwanych od Alfreda Wailace'a - Wallaceą. Waliacea nie jest ani australijska, ani azjatycka, nie jest leż pod względem biologicznym zwykłą mieszanką gatunków z obu kontynentów. Na wielu jej wyspach i wysepkach można znaleźć organizmy nie występujące na żadnym z dwóch sąsiadujących lądów.

W części "azjatyckiej" występują tygrysy, niedźwiedzie, słonie, bawoły, nosorożce, małpy i in. W części "australijskiej" występuje głównie kolorowe ptactwo oraz torbacze, takie jak: kangur drzewny. Strefę przejściową tworzy Indonezja centralna. Do interesujących i zagrożonych gatunków występujących w Indonezji można zaliczyć: warana z Komodo; kazuary należące do grupy nielotów; rajskie ptaki; dzioborożce (ptaki z ogromnymi dziobami i rogowymi naroślami); tygrysa sumatrzańskiego i jawajskiego, który jest prawie na wymarciu; nosorożce z jednym lub dwoma rogami i in. Indonezja słynie też z przepięknych ryb ozdobnych.

Image

Ląd jest pokryty w większości gęstym tropikalnym lasem deszczowym. Gleby są regularnie użyźniane osadami wulkanicznymi. Do bogatej flory Indonezji możemy zaliczyć wiele unikalnych roślin w różnych postaciach. Raflezja Arnolda jest rośliną pasożytniczą, posiadającą największy kwiat na świecie (do l m średnicy). Amorfofalus, inaczej znany pod nazwą dziwidło, posiada kwiatostan do l m i wydziela zapach podobny do padliny. Dzbanecznik (nepentes) jest byliną owadożerną. Łapie owady w dzbaneczki z cieczą trawienną. Oprócz tego występuje ogrom orchidei (niektóre jadalne) i grzybów. Do flory należy również wiele użytecznych gatunków, takich jak: drzewo tekowe i sandałowe, heban i in. Znanych jest około 6000 gatunków roślin wykorzystywanych pośrednio lub bezpośrednio przez ludzi. Kwiaty są również niezastąpione podczas ceremonii i świąt.

W Indonezji znajduje się ponad 400 wulkanów, z których około 100 jest czynnych a pozostałe są wygasłe. Najbardziej znanym wulkanem jest najprawdopodobniej Krakatau, którego wybuch w 1883 roku zabił tysiące ludzi na Jawie i Sumatrze, wywołał trzęsienia ziemi i fale pływowe na całej planecie, inne wulkany to Agung, Bromo, Semeru. Najwyższym szczytem jest Puncak Jaya (Irian Jaya) a najgłębszy punkt znajduje się 5000 m poniżej poziomu morza (rejon wyspy Sulawesi).

Image

Warto poczytać o Indonezji

Arciszewski Witold - Papuan, czyli powieść o "ostatnim raju na ziemi"
Balazs Denek - Indonezja
Braun Andrzej - Śladami Conrada
Brodzki Stanisław - Pagody, smoki i ludzie
Chochłowski Jerzy -Okruchy Azji
Chochłowski Jerzy - Bali - kwiat ogrodu snów
Dworczyk Wojciech - Archipelag dymiących wulkanów
Frelek Ryszard - Gorąca noc
Giełżyński Wojciech - Indonezja - archipelag niepokojów
Giełżyński Wojciech - Indonezja - kraj, gdzie morze przeplata się z lądem
Giełżyński Wojciech - Aż do najdalszych granic
Góralski Władysław - Od Malakki do Wietnamu
Góralski Władysław - Dylematy Azji Południowo-Wschodniej
Górnicki Wiesław - Opowieści zdyszane
Górnicki Wiesław - Tam, gdzie pieprz rośnie
Jakimowicz Andrzej - Sztuka Indonezji
Kamocki Janusz - Przygoda z Indonezją
Kruczkowski Andrzej - Listy spod równika
Lewicki Stanisław - Tragedia Nusantary
Lewicki Stanisław - Merdeka - znaczy wolność
Mielcarek Remigiusz - Indonezja we mgle
Mielcarek Remigiusz - Dżakarta
Mielcarek Remigiusz - Singapur
Niekrasz Lech - Wyskoczyć do Singapuru
Pieniążkowie J.S. - Owoce dalekich krajów
Pohorylec Leonard - Rok życia niebezpiecznego
Prószyński Jerzy - Selamat Hari Indonesia
Słuczyński Edward - O władczyniach, duchach i czarodziejach

Kultura i polityka

Image

 

 
Image

Kultura indonezyjska jest kulturą mozaikową. Z jednej strony każda z wysp wnosi coś do ogólnego skarbca kulturowego tego wielkiego kraju, z drugiej zaś na archipelagu zaznaczyły się wyraźnie wpływy obcych kultur. Te wpływy dotarty na wyspy wraz z nowymi prądami religijnymi. Na pierwotne animistyczne wierzenia nałożyła się tradycja hinduizmu i buddyzmu, a później islamu i w pewnych odizolowanych enklawach - chrześcijaństwa, Wraz z Chińczykami dotarł taoizm, konfucjanizm i buddyzm chiński. Z uwagi na to, że przeciwstawne sobie religie w Indonezji nigdy nie zwalczały się wzajemnie, a raczej uzupełniały i przenikały, doszło do wytworzenia bardzo specyficznej kultury, w której ludność muzułmańska wykonuje pieśni w stylu arabskim, tańczy hinduski taniec tygrysa oraz składa przy grobach zmarłych pożywienie i napoje.

Indonezja ma unikalny system polityczny, zwany demokracją Pancasila (czyt.: panczasila). Wynika ona ze specyfiki kulturowej Indonezji. Jej fundamentem jest właśnie Pancasila, system pięciu zasad ogłoszonych po raz pierwszy przez Sukarno w 1945 roku. W godle państwa, którym jest święty orzeł hinduizmu Garuda, tors ptaka zakrywa tarcza, na której widnieje pięć symboli. Są one ilustracją wspomnianych pięciu zasad. Pierwsza z zasad Pancasi mówi o tym, że każdy mieszkaniec Indonezji wierzy w Boga. Symbolizuje to gwiazda. Nieważne, czy bóg ten nazywa się Allach, Wisznu, Jahwe czy inaczej. Zupełnie nieskrępowana wolność religijna istnieje tylko dla wierzących, o ile nic godzi ona w wyznawców innej wiary.

Stąd też rząd indonezyjski jest nieubłagany dla fundamentalistów muzułmańskich, którzy chcieliby widzieć w islamie religię państwową. O tym. jak istotny jest w społeczeństwie element wiary, a przynajmniej przynależność do którejś ze wspólnot religijnych, świadczy to, że przybyszowi z obcych stron każdy zadaje pytanie dotyczące wyznania.

Image

Indonezja nie jest państwem laickim, ale nie jest też państwem wyznaniowym. Władze kraju nie decydują za swoich obywateli o normie zachowań religijnych, podobnie jak nie decydują, o sposobie ubierania się. Żaden z kościołów jako instytucja nie odgrywa najmniejszej roli politycznej ani leż nie usiłuje wpływać na decyzje władz.

Drugą zasadą Pancasill jesl humanizm, którego symbolem jest nie przerwany metalowy łańcuch. Przedstawia on nierozerwalną jedność ludzkości, wśród której społeczeństwo Indonezji stanowi jedno z ogniw.

Głowa bawołu symbolizuje trzecią zasadę - nacjonalizm. W świecie kultury zachodniej nacjonalizm jest postrzegany jako zjawisko negatywne, tymczasem indonezyjski nacjonalizm wzywa do jedności ze sobą wszystkie grupy etniczne zamieszkujące ten rozległy kraj.

Czwarta zasada mówi o przedstawicielskim rządzie. Tę zasadę w godle ilustruje rysunek drzewa figowego zwanego banianem. O systemie rządów indonezyjskich mówi się jako demokracji Pancasila, aby przeciwstawić ją demokracji typu zachodniego. Indonezyjska demokracja opiera się na starej tradycji wiejskiej debatowania, aż do chwili osiągnięcia przez wszystkich zebranych konsensusu, to jest porozumienia, odpowiadającego wszystkim stronom. Wielkie znaczenie ma opinia osób starszych, darzonych szacunkiem. Mimo przejawów oczywistej samorządności, system polityczny Indonezji uważany jest za dyktaturę, której podstawę stanowi silna armia. Jako częsty argument wysuwa się bezwzględne posłuszeństwo urzędników wobec prezydenta Suhar-to.

Image

Ostatnią zasadą Pancasi jest zasada równości społecznej, której ilustracją jest kłos ryżu i gałązka bawełny. Sprawiedliwe społeczeństwo będzie mogło właściwie zaspokoić przynajmniej podstawowe potrzeby społeczne. Ta zasada ciągle pozostaje w sferze nie zrealizowanych przez rząd mrzonek, jednak, wynika z głębokiego ludowego poczucia sprawiedliwości.

Indonezja jest republiką. Najwyższymi organami w państwie są: Ludowe Zgromadzenie Doradcze (Majelis Permusyawaratan Rakyat), Urząd Prezydenta, Izba Reprezentantów (Dewan Perwakilan Rakyat), Państwowa Izba Rewizyjna (Badań Pemeriksa Keuangan) i Sąd Najwyższy (Mahkamah Agung).

Prezydent i wiceprezydent są wybierani na 5-letnią kadencję przez Ludowe Zgromadzenie Doradcze. Izba Reprezentantów składa się z 500 deputowanych. 462 osoby reprezentują organizacje polityczne, które biorą udział w wyborach i 38 to przedstawiciele wojska. Izba Reprezentantów jest ciałem ustawodawczym. Projekty ustaw muszą być zatwierdzone przez Prezydenta.

Ludowe Zgromadzenie Doradcze składa się z 700 członków. 500 osób to deputowani z Izby Reprezentantów, 135 delegatów reprezentuje regiony i 65 przedstawicieli grup społecznych. Do głównych zadań Ludowego Zgromadzenia Doradczego należy stanie na straży Konstytucji, określanie polityki państwa i wybieranie prezydenta i wiceprezydenta. Wybory do Ludowego Zgromadzenia Doradczego i Izby Reprezentantów odbywają się co 5 lat na poziomach narodowym i regionalnym.

Image

Historia

Image

Pierwsi osadnicy holenderscy przybyli na Jawę i Sumatrę na przełomie XVI i XVII w. W następnych latach zapoczątkowali oni systematyczną kolonizację wysp indonezyjskich. W roku 1602 powstała holenderska Kompania Wschodnioindyjska, która rozwijała się i czerpała zyski z eksploatacji bogactw naturalnych wysp Archipelagu Malajskiego. Holendrzy stopniowo poszerzali swój stan posiadania w tym regionie świata. Z indonezyjskich wysp nie należała do nich jedynie północna część Borneo oraz wschodnia część wyspy Timor.

Tendencje niepodległościowe Indonezyjczyków dały znać o sobie w początkach XX w., znacznie przybierając na sile w okresie II wojny światowej i okupacji wysp przez Japonię. W ich wyniku proklamowano w sierpniu 1945 niepodległość Indonezji. Holandia oficjalnie uznała suwerenność swojej byłej kolonii w 1949. W 1954 Indonezja wystąpiła z unii personalnej z Holandią. W maju 1963 przyłączono do Indonezji ostatni skrawek posiadłości holenderskich w tym regionie - Irian Zachodni, położony w zachodniej części Nowej Gwinei.

W 1966 władzę w kraju przejął generał Suharto wprowadzając system rządów autorytarnych. Pomimo niezaprzeczalnych sukcesów gospodarczych kierowanego przez niego rządu, w kraju rośnie opór przeciwko nepotyzmowi rządzącego prezydenta i stosowanym przez niego metodom. W listopadzie 1991 wojska indonezyjskie dokonały masakry demonstrantów domagających się niepodległości dla anektowanego przez Indonezję Timoru Wschodniego. Wg szacunków organizacji ochrony praw człowieka od 1975 wojska indonezyjskie zabiły na Timorze Wschodnim ok. 200 tys. ludzi.

Image

W maju 1994 Indonezja po raz pierwszy wyraziła zgodę na bezpośrednie rozmowy z ruchem niepodległościowym Wschodniego Timoru. Objęta konfliktem wyspa jest zamknięta dla turystyki zagranicznej i inwestycji zagranicznych. W 1998 na kolejną siódmą z rzędu pięcioletnią kadencję prezydencką został wybrany Suharto. Wyboru dokonało Ludowe Zgromadzenie Doradcze bez formalnego głosowania, przez aklamację. Połowę członków Zgromadzenia mianował sam prezydent, pozostali należą w większości do prezydenckiej partii Golkar. W tym samym roku ustąpił ze stanowiska na skutek nieustających protestów społecznych.

Jego następcą został Bucharaddin Jusuf Habibie. 5 V 1999 Indonezja i Portugalia podpisały porozumienie przyznające Timorowi Wschodniemu prawo do samostanowienia. Od tej pory Timor znajdował się pod administracją ONZ. 30 sierpnia 2001 odbyły się pierwsze w historii Timoru Wschodniego wybory parlamentarne. Oficjalne ogłoszenie niepodległości Timoru Wschodniego miało miejsce na początku 2002. 20 X 1999 nowym prezydentem Indonezji został Abdurrahman Wahid. 23 VII 2001 Doradcze Zgromadzenie Ludowe odwołało prezydenta Abdurrahmana Wahida, zarzucając mu niekompetencję i korupcję. Na jego miejsce powołano dotychczasową wiceprezydent Megawati Sukarnoputri.

Image

Środowisko naturalne

Image
 

Indonezja słynie ze swej dżungli pełnej zwierząt i bujnej roślinności. Archipelag ciągnący się ze wschodu na zachód około 5000 km to jednak nie tylko las równikowy wilgotny. Liczne gatunki zwierząt i roślin na wiele sposobów przystosowały się do zróżnicowania środowiska naturalnego, a czasem nawet warunków ekstremalnych.

Naturalną szatą roślinną osłoniętych wybrzeży wysp są bagna namorzynowe z wyłaniającą się w czasie odpływów plątaniną korzeni drzew i błotnistym podłożem. Lasy namorzynowe ustępują dalej od brzegu miejsca innym formom bagiennym i torfowiskom. Dla odmiany na otwartych wybrzeżach spotyka się skalne klify, o które niestrudzenie biją morskie fale. W głębi lądu występują liczne typy lasów, których rozmieszczenie warunkują takie czynniki, jak rodzaj gleby czy nachylenie terenu. Przykładem mogą tu być lasy na terenach wapiennych, lasy na glebach bogatych w kwarc oraz lasy na glebach silnie zasadowych. Gdy niziny przechodzą w góry, drzewa stają się niższe, skarłowaciałe, poszycie mniej bujne, szata roślinna zaczyna przypominać lasy z krajów o klimacie umiarkowanym.

Image

W najwyższym punkcie Irianu Zachodniego, na szczycie Jaya (5039 m n.p.m.), jest tak zimno, że nic występują tam żadne trwale formy przyrody ożywionej. W Indonezji Wschodniej, w rejonach o niskiej średniej opadów, można znaleźć typy środowiska naturalnego, które wydają się być całkowicie obce dla położonego w strefie równikowej archipelagu, takie jak sawanna czy lasy o drzewach gubiących liście.

Poza tym występują w Indonezji tereny, których krajobraz nosi wyraźne znamiona działalności człowieka. Są to kolczaste zarośla i łąki oraz dużą grupa ekosystemów rolniczych obejmujących plantacje, systemy tarasowych pól ryżowych oraz mozaikę zagonów uprawnych i ugorów powstałych w wyniku wypalania lasów. Wykorzystanie ziemi różni się bardzo na poszczególnych wyspach Indonezji, zależnie od stopnia ich zagospodarowania, co dodatkowo zwiększa odmienność między poszczególnymi regionami kraju.

Image
Scroll to top